Μαθήματα από τις τελευταίες εκλογές

Υπάρχει ένα φαινόμενο που ονομάζεται στην επιστήμη «voter fatigue» (κόπωση των ψηφοφόρων). Όταν οι πολίτες καλούνται να συμμετέχουν σε αλλεπάληλλες ψηφοφορίες, τείνουν στην αποχή και χάνουν το ενδιαφέρον τους προς το αίτημα των εκλογών (βλ. ενοχλητική λέξη “διακύβευμα”). Στο εκλογικό μας σύστημα η αποχή ευνοεί το πρώτο κόμμα. Congrats στο Σύριζα επομένως.

Για την ιστορία, η “κόπωση των ψηφοφόρων” είναι το κυριότερο αντεπιχείρημα διεθνώς για τις εφαρμογές άμεσης δημοκρατίας.

Κι έπειτα, όταν οι ψηφοφόροι είναι κουρασμένοι, χρειάζονται ένα ΣΑΦΕΣ μήνυμα από τα κόμματα. Όλα τα κόμματα εξουσίας απέτυχαν να επικοινωνήσουν ένα τέτοιο μήνυμα. Κανείς δεν θα θυμάται τι προσπαθούσαν να του πουν μετά από λίγες εβδομάδες. Τι έμεινε στην κάλπη; Το συναίσθημα.

Ειδικότερα, η ΝΔ απέτυχε να εκφράσει το οτιδήποτε. Μου λες ότι θα χαμογελάω από Δευτέρα βρε Βαγγέλη, αλλά δεν μου λες πως θα γίνει αυτό. Δωρεάν ψυχοθεραπείες για όλους; Τώρα χρειάζεται ριζική ανακαίνιση: Τις βαρωνίες πίσω και φρεσκαδούρα στην πρώτη γραμμή. Αλλά δεν αναμένεται να συμβεί εύκολα και βέβαια δεν μπορεί να αφορά μόνο στον Αρχηγό.

Το ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ήταν λύση δια της ατόπου απαγωγής για πολλούς συμπολίτες (όπως και η Ένωση Κεντρώων). Θα μπορούσε να φιλοξενήσει το ανανεωμένο “κέντρο”; Υποθέτω μόνο αν απορροφήσει τους μικρότερους… Αλλά θα πρέπει συγκρουστούν μεγάλα “Εγώ” για να συμβεί κάτι τέτοιο και κάποια άλλα “Εγώ” να οδηγηθούν προς την έξοδο αμετάκλητα. Η πρόσφατη ιστορία απέδειξε ότι αυτό είναι μάλλον ανέφικτο. Βέβαια, οι πιέσεις είναι τεράστιες τώρα.

Η ΧΑ έχει, δυστυχώς, ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Ο ρατσισμός υπάρχει πάντα κάτω από την επιδερμίδα όλων των κοινωνιών. Οι επιστήμονες τον υπολογίζουν στο 6%. Λίγες αφορμές χρειάζεται για να βάλει τα καλά του και να εκπροσωπηθεί επίσημα… και ολίγους καιροσκόπους πολιτικούς σε άλλους χώρους, που παίζουν με τη φωτιά, για να τον διευκολύνουν.

Το ΠΟΤΑΜΙ χτύπησε το όριο του αρχηγού του ξανά. Οφείλουν να κατανοήσουν εσωτερικά ότι η συντριπτική πλειοψηφία τον αντιμετωπίζει πολύ καχύποπτα. Η αποδοχή του έχει συγκεκριμένο ταβάνι που δεν θα ξεπεραστεί ποτέ. Αν είχε διαδικασίες, αν ήταν περισσότερο δημοκρατικό, αν ήταν λιγότερο ελιτίστικο (βλ. “οι κακοί δημόσοι υπάλληλοι και οι κακοί φτωχοί!”), αν οι “εθελοντές” είχαν άποψη που έπιανε τόπο κάπου, αν δεν είχε μαζέψει τόσους ετερόκλητους πολιτικά άστεγους, αν δεν επένδυε αποκλειστικά στις κακοεφαρμοσμένες Αμερικανιές-ταχπινιές marketing, αν είχε πραγματικές θέσεις και όχι γενικολογίες “να αρέσουν γενικά”, αν …αν… Πολλά “ΑΝ”. Δυστυχώς, οι ταλαίπωροι “εθελοντές” εγκατέλειψαν και θα συνεχίζουν να εγκαταλείπουν, αφού δεν μπορούν να εκφραστούν πουθενά. Αλλά χωρίς ΒΑΣΗ, ποσοστά δεν έχει. Είτε θα διαλυθεί, μοιραία, στα εξ ων συνετέθη, είτε θα αλλάξει αρχηγό (παρέα με το επιτελείο του άστοχου marketing). Το δεύτερο, ασφαλώς, δεν πρέπει να αναμένεται σε ένα ξεκάθαρα προσωποκεντρικό κόμμα.

Το κόμμα ΛΑΕ δεν πρέπει να εκπλήσσεται με το ποσοστό του. Τον “προδότη” πολλοί εμίσησαν, την προδοσία ουδείς! Αυτό ήταν η μεγάλη παρεξήγηση που, κατά τη γνώμη μου, έγινε εδώ. Μεταξύ αστείου και σοβαρού, είτε αντιλαμβάνεται κανείς το μνημόνιο ως προδοσία, είτε τα πρόσωπα που εγκαταλείπουν ένα κόμμα ως προδότες, η απάντηση είναι η ίδια σε ό,τι αφορά στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Για τα υπόλοιπα κόμματα, εκτιμώ ότι τα ποσοστά τους ήταν τα …αυτονόητα.

Γράφει, όμως, ο Καζαντζάκης στις Αδερφοφάδες: «Ε κακομοίρη άνθρωπε. Μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις – το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα ‘ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!».

Σχόλια

By | 2015-09-23T14:40:11+00:00 23 Σεπτέμβριος, 2015|
RADIO CHAT