Η Μεταπολίτευση πέθανε – Ζήτω η Νέα Μεταπολίτευση

[cc_quote]οι δυνάμεις που θα διεκδικήσουν την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης[/cc_quote]Η Κυβέρνηση έκλεισε επιτέλους συμφωνία και η Ελλάδα παίρνει μια βαθιά ανάσα μένοντας στην Ε.Ε. και το Ευρώ, μετά από επικοινωνιακές τακτικές εσωτερικές κατανάλωσης, χρεοκοπία της χώρας, κλειστές τράπεζες και ένα δημοψήφισμα παρωδία που προκάλεσε τεράστιο χάσμα με τους εταίρους και διχασμό ανάμεσα στους Έλληνες. Αποφύγαμε τον ξαφνικό θάνατο, όμως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Χρειάστηκαν 5 χρόνια & 5 μήνες προκειμένου το αντιμνημονιακό αφήγημα να καταρρεύσει μέσα από 251 ΝΑΙ και μια χειραψία. Δεν υπάρχουν πλέον αυταπάτες ότι η κρίση έφερε τα μνημόνια και όχι το αντίθετο. Οι μύθοι της μεταπολίτευσης, ο εθνολαικισμος, το «λεφτά υπάρχουν», τα Ζαππεια, το αντιμνημονιακό αφήγημα, η «Άνω» & «Κάτω» Πλατεία, το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», και φυσικά η «περήφανη διαπραγμάτευση». μας έφεραν ως εδώ. Η Ελλάδα χρειάζεται ΤΩΡΑ μια νέα ληξιαρχική πράξη (ανα)γεννήσεως.

Οι μεταρρυθμίσεις, η συναίνεση του πολιτικού συστήματος και η αλλαγής κουλτούρας στην ελληνική κοινωνία παραμένουν ο μοναδικός δρόμος για μια σύγχρονη και ευρωπαϊκή Ελλάδα. Ορθά έχει ειπωθεί ότι ελληνική κρίση δεν είχε απλώς και μόνο δημοσιονομικά χαρακτηριστικά. Δεν πρόκειται απλά για χρεοκοπία του κοινωνικοοικονομικού προτύπου και πολιτικοδιοικητικού συστήματος που οικοδομήθηκε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά: εκτεταμένος κρατισμός, ανεπαρκής διοίκηση, ικανοποίηση των «λαϊκών» διεκδικήσεων με επιδόματα και επιδοτήσεις, πρακτικές που συντηρούσαν ολιγοπώλια, μακροοικονομικές ανισορροπίες, πελατειακές νοοτροπίες, κομματικοί στρατοί και κρατικοδίαιτες συνδικαλιστικές συντεχνίες.

Αυτά τα αναχώματα αποτελούν χαρακτηριστικά της ελληνικής υστέρησης. Ωστόσο, η κρίση στη χώρα μας είναι βαθύτερη και αναδεικνύει με δραματικό τρόπο την υποβόσκουσα κρίση ταυτότητας και προσανατολισμού η οποία πιέζει πολύπλευρα την ελληνική κοινωνία. Τα φοβικά σύνδρομα της κλειστής και προστατευμένης κοινωνίας συχνά επανέρχονται όταν μια κοινωνία βιώνει μια μεγάλη κρίση και βρίσκεται αντιμέτωπη με νέες προκλήσεις, όπως η ελληνική.

Την ίδια στιγμή, κατέστη απόλυτα σαφές ότι η κρίση δεν έχει (μόνο) εθνικά χαρακτηριστικά, ούτε οφείλεται αποκλειστικά στην ασωτία ορισμένων κρατών-μελών της Ένωσης. Αντίθετα, έχει συστημικές αφετηρίες και συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με δομικές ανισορροπίες της ευρωζώνης. Για το λόγο αυτό δεν προσφέρει σε τίποτα μια ρητορεία για τεμπέληδες Νοτιο-Ευρωπαίους, ούτε και μια πολιτική ηθικολογία λουθηριανής εμπνεύσεως που συνδυάζει τον προτεσταντικό πουριτανισμό με τον πρωσικό αυταρχισμό, σύμφωνα με την οποία οι «υπεύθυνοι» της κρίσης σε κάθε χώρα πρέπει να αναλάβουν το βάρος της αντιμετώπισης της.

Οι συνθήκες της κρίσης αποκαλύπτουν αδυναμίες σε ό, τι αφορά στην αρχιτεκτονική του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και (οφείλουν να) επιφέρουν συνολικούς αναπροσανατολισμούς. Η εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος και των δημοσίων οικονομικών των κρατών-μελών μέσα από την προώθηση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης με δημοκρατική ομοσπονδιακή συγκρότηση είναι η μόνη λύση που μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι στην Ευρώπη.

Η εμβάθυνση της πολιτικής ενοποίησης και της οικονομικής διακυβέρνησης προϋποθέτουν μια σειρά μέτρων όπως είναι η εκπόνηση μιας ολοκληρωμένης πανευρωπαϊκής αναπτυξιακής στρατηγικής με τη μεταφορά πόρων από τον Βορά στον Νότο και τη δημιουργία ευρωπαϊκών πολιτικών κατά της ανεργίας και της φτώχειας, αμοιβαιοποίηση μέρους του χρέους, απαγκίστρωση από (όλους) τους φορολογικούς παραδείσους, ενοποίηση των τραπεζικών συστημάτων των Κρατών-Μελών της Ευρωζώνης, όπως επίσης θέσπιση κανόνων κατά του ξεπλύματος χρήματος και της φοροδιαφυγής.

Οι συνέπειες μιας καθυστέρησης στις διαδικασίες της πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της Ένωσης δεν εξαντλούνται απλώς και μόνο σε μια χρονική αναβολή της. Αντίθετα, συνεπάγονται επιδείνωση τις κρίσης και περαιτέρω άνοδο των ευρωσκεπτικιστικών και αντιευρωπαϊκών δυνάμεων. Η Ένωση δεν αποτελεί για τις πολιτικές ηγεσίες και τα κόμματα κρεμάστρα για τις ευθύνες τους, ούτε οι πολίτες τα εξιλαστήρια θύματα της ατολμίας τους.

Η οριστική έξοδος της Ελλάδος δεν περνά μέσα από τον εθνολαϊκισμό, αλλά μέσα από μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική του ελληνισμού. Μια εθνική στρατηγική απαιτεί προτάσεις, σχέδιο και χειροπιαστά αποτελέσματα και όχι τακτικισμούς, γενικόλογες τοποθετήσεις και υψηλούς τόνους αντιπαράθεσης. Απαιτεί προγραμματισμό, ιεράρχηση στόχων και συντονισμό δράσης, κυρίως, όμως ένα πολιτικό σύστημα πρόθυμο να θυσιάσει το βραχυπρόθεσμο όφελος χάρη του μακροπρόθεσμου οφέλους.

Μια εθνική στρατηγική που βρίσκεται σε ρήξη με την επιδίωξη της «μικράς εντίμου Ελλάδος», αλλά αντίθετα ανοίγει την Ελλάδα στην Ευρώπη και τον κόσμο με αυτοπεποίθηση και με γνώση των δυνατοτήτων της και των στόχων που μπορεί να πετύχει, αποτελεί εγγύηση για την έξοδο της χώρας από την κρίση.

Στην πορεία αυτή η συγκρότηση ενός μεγάλου ευρωπαϊκού μετώπου που κινείται σε μεταρρυθμιστική τροχιά και εκσυγχρονιστική κατεύθυνση, από κόμματα, κινήσεις πολιτών και μεμονωμένους πολιτικούς, από τις παρυφές της κεντροδεξιάς μέχρι την ανανεωτική αριστερά, είναι η μόνη βιώσιμη λύση διακυβέρνησης που θα συμβάλει όχι μόνο στην οριστική έξοδο της χώρας από την κρίση, αλλά θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για τη συνολική ανάταση της ελληνικής κοινωνίας. Είναι αυτές οι δυνάμεις που θα διεκδικήσουν επίσης την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης και την ενιαία οικονομική διακυβέρνηση. Είναι αυτές οι δυνάμεις που με τη στρατηγική του «προοδευτικού εκσυγχρονισμού» μπορούν να θέσουν εκ νέου και με αξιοπιστία το αίτημα του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας. Η Μεταπολίτευση πέθανε, Ζήτω η Νέα Μεταπολίτευση.

Σχόλια

By | 2017-04-23T22:25:18+00:00 21 Ιούλιος, 2015|
RADIO CHAT