Δημήτρης Σκύλλας: «Χωρίς αντιθέσεις δε μπορώ να υπάρξω».

[gkri]»Συνάντησα» τον Δημήτρη Σκύλλα με αφορμή τις δυο συναυλίες που θα δώσει στην Στέγη Γραμμάτων Και Τεχνών στις 19 Φεβρουαρίου και στις 2 Απρίλη στον χώρο Athenaeum στο Θησείο σε ένα ρεσιτάλ πιάνου .

Ο Δημήτρης μεγάλωσε στο Βόλο, ξεκίνησε το πιάνο στα 5 του χρόνια αργότερα μετακόμισε στο Λονδίνο όπου συνέχισε τις σπουδές του στη μουσική. Ήδη στα 27 του χρόνια οι μουσικές του παίζονται σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη κι Αθήνα.

Μιλήσαμε μέσω διαδικτύου (εκείνος στο Λονδίνο, εγώ στην Αθηνά) για την ζωή του μέχρι τώρα, τις μουσικές του καταβολές και την μουσική του ταυτότητα.

Η μουσική του γραφή φλερτάρει με το απόκοσμο με μια δόση σουρεαλισμού. Ξυπνά ήχους πρωτόγονους που επαναδημιουργούν το ανθρώπινο DNA σε μια πρωτόγονη μορφή του, ανθρωποφαγική και ταυτόχρονα συναισθηματική.[/gkri]

Τι είναι η μουσική;

[cc_quote] Η μουσική είναι ένα είδος συγχρονισμού[/cc_quote] Έχοντας ως πρώτη απάντηση το «δεν είμαι σίγουρος» και ως δεύτερη το «λαλαλαλαλαΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑλαλα» (όχι η νότα λα!), θα καταλήξω στο εξής: σε μια πρόσφατη συνέντευξη με ρώτησαν για την προσωπική μου εικόνα της απόλυτης ευτυχίας. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα και πιο γενικά, νιώθω πως αυτό είναι ο συγχρονισμός. Η επαφή του χρόνου με τον χώρο. Οι συγκυρίες που ενίοτε προκύπτουν και μας παρουσιάζουν αμέτρητες διαστάσεις φιλίας, έρωτα, δέους, υπερβατικών στιγμών. Η μουσική είναι ένα είδος συγχρονισμού. Είναι ο συγχρονισμός αποτέλεσμα της τυχαιότητας ή έξυπνων και μεθοδικών αποφάσεων;

Γεννήθηκες και μεγάλωσες στον Βόλο, πως ήταν τα παιδικά σου χρόνια;
Αν και ίσως φαίνεται λίγο περίεργο, η ζωή μου στον Βόλο έμοιαζε πολύ με την ζωή μου στο Λονδίνο, ή το αντίστροφο. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν μια μικρογραφία του τώρα! Έμενα στο κέντρο της πόλης και όλη μου η παιδική είχε έναν βασικό άξονα: υπερβολικά πολλούς ανθρώπους στην καθημερινότητά μου. Έκανα μουσική, γλώσσες, χορό, πηγαινοερχόμουν από το σπίτι στον έξω κόσμο με τεράστια ευκολία και κοινωνική ευλυγισία, ένας μικρός κοσμικός αίλουρος. Μεγάλωσα με πολλή προσοχή, τόσο από την οικογένειά μου όσο και από το γεγονός ότι έκανα τέχνες και συμμετείχα σε παραστάσεις. Σημαντικό ρόλο παίζει το ότι ήμουν μαθητής σε μουσικό σχολείο. Ήταν ένα υπέροχα δημιουργικό περιβάλλον και μου έθεσε αρκετές πολύτιμες βάσεις τις οποίες εφαρμόζω στο παρόν. Εξωσχολικά, έκανα χορό αρκετές ώρες τη μέρα και κέρδιζα πανελλήνιους διαγωνισμούς. Έπρεπε να περάσουν δέκα ολόκληρα χρόνια για να καταλάβω την ανούσια ύπαρξη των διαγωνισμών κάθε καλλιτεχνικού είδους… Για να είμαι ειλικρινής, δε θα ήθελα να είμαι παιδί ποτέ ξανά. Βρίσκω την ενηλικίωση ιδιαίτερα γοητευτική, με περισσότερη φαντασία και (σχετικές) ελευθερίες.

Φεύγεις από Βόλο και πας που μετά;

Μετακόμισα στο Λονδίνο όταν ήμουν 18 χρονών για να σπουδάσω μουσικολογία και πιάνο. Δεν θα κρύψω το μεγάλο πολιτιστικό σόκ που με βρήκε τα πρώτα χρόνια. Καινούρια γλώσσα εκμάθησης, καινούρια συστήματα, υπερβολικά διεθνές περιβάλλον και επίσης καινούρια μουσική, με όλη τη σημασία της λέξης! Το μεγαλύτερο σόκ ήταν πως ήρθα σε επαφή με την τέχνη του τώρα. Τα νέα παιδιά, ιδιαίτερα σε μικρότερες πόλεις, θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν και να εξερευνούν περισσότερο την σύγχρονη κλασική μουσική, η οποία, σε σχέση με την παλιότερη, είναι εξίσου ποιοτική.

Μετά το Λονδίνο αποφάσισα να μείνω έναν χρόνο εκτός πανεπιστημίων για να ετοιμάσω το portfolio μου. Εκείνος ο χρόνος υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικός για μένα, βίωσα την εσωτερική παραδοχή και αναγνώριση της συνθετικής μου ταυτότητας. Ο χρόνος μου χωρίστηκε κυρίως μεταξύ Αθήνας, Γαλλίας και Βόλου. Τον επόμενο χρόνο συνέχισα τις σπουδές μου στη μουσική σύνθεση στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ήταν ένα φανταστικό περιβάλλον, έκανα όμορφες γνωριμίες (κάποιες ίσως και σχέσεις ζωής!) και ανακάλυψα τη χαρά το να παίζονται τα έργα σου ζωντανά και να διδάσκεσαι σύνθεση σε επίπεδο πρακτικό.

Στη συνέχεια, με τη βοήθεια αρκετών υποτροφιών συμπεριλαμβανομένης αυτής από την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, ξεκίνησα ένα δεύτερο μεταπτυχιακό στο Βασιλικό Κονσερβατόριο της Γλασκώβης. Εκεί έζησα δύο χρόνια, επίσης με την τύχη καταπληκτικών ευκαιριών και γνωριμιών, με τη διαφορά ότι έβρισκα ελάχιστο ενδιαφέρον στο τμήμα σύνθεσης. Ένιωθα πως η μουσική μου δεν ταίριαζε καθόλου με την γενική αισθητική της σχολής (και πλέον είμαι σίγουρος), με αποτέλεσμα να σκεφτώ σοβαρά για τον αν θα έπρεπε να πάρω μεταγραφή για κάπου αλλού. Τελικά όμως έμεινα και δεν το μετανιώνω, απ όλα κάτι έχεις να πάρεις, ακόμα κι όταν σου λένε τα αντίθετα από αυτά που περιμένεις να ακούσεις. Από το 2012 ζω και πάλι στο Λονδίνο όπου είναι πλέον η βάση μου.

πήρξε στιγμή που είπες θα τα παρατήσω, δεν αντέχω άλλο;
Ε.. βασικά.. τώρα. Δηλαδή τώρα τώρα…. αυτήν την στιγμή, λυπάμαι…. φεύγω, τα ΠΑΡΑΤΑΩ, ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΎ, ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ ΚΑΛΑ ΑΝΤΙΟ!! (σιωπή)

Επέστρεψα. Θέλω να σημειώσω ένα περιστατικό που θα μπορούσε να είναι κοντά σε αυτή την ερώτηση, όχι όμως με ιδιαίτερα δραματικό χαρακτήρα. Κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών μου σπουδών στο Λονδίνο, αποφάσισα να αφήσω το πιάνο και να ασχοληθώ με τη σύνθεση. Είχα καταλήξει μέσα μου πως είναι το μόνο πράγμα που θέλω να κάνω. Κατά μία έννοια λοιπόν, έκανα μια αλλαγή στην πρακτική υφή της μουσικής μου ζωής. Τώρα βέβαια ασχολούμαι και με τα δύο, καθώς εκτελώ συχνά τα δικά μου έργα όσο και συνθέσεις άλλων σύγχρονων δημιουργών.

10814278_10152453364637447_115259508_n

Μου είχες πει παλιότερα σε μια συζήτηση μας ότι έχεις σκοπό να αλλάξεις το πως ο κόσμος βλέπει την μουσική…
Εάν το είχα διατυπώσει έτσι, θα ήθελα να το αλλάξω και να πω: Ιδανικά, θα ήθελα να δημιουργήσω μουσική που θα εμπεριέχει ποικίλα χαρακτηριστικά και αντιθέσεις, μουσική που θα μπορεί να φέρει σε επαφή διαφορετικά είδη του κοινού, από τους εξειδικευμένους μουσικούς μέχρι τους ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από την τεχνική γνώση και προσεγγίζουν τον ήχο με τρόπο ενστικτώδη και αισθαντικό.

Αν σε έκλεινα σε ένα δωμάτιο και σου έβαζα βαριά λαϊκά επί 24 ώρες πως θα αντιδρούσες;
Βρίσκω μεγάλη γενναιοδωρία σε αυτήν την φράση, το πρόβλημα θα ήταν να μου έβαζες ελαφρολαϊκά! Σε κάθε τέτοια περίπτωση, η παρουσία βάρους μου προκαλεί ένα κάποιο ενδιαφέρον, μια παρηγοριά. Υποθέτω πως στην αρχή θα μου άρεσε, ίσως να χόρευα (με τον δικό μου τρόπο). Το επόμενο στάδιο θα ήταν αυτό της αγανάκτησης, της κλειστοφοβίας, όχι τόσο της υλικής αλλά περισσότερο αυτής της μονομερούς αισθητικής που σε παγιδεύει σε μία και μόνο διάσταση. Θα εκνευριζόμουν. Πάρα πολύ.

Το τρίτο στάδιο πιστεύω πως έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και είναι αυτό της συνήθειας και της εξοικείωσης των αλλαγών. Κατά τη διάρκεια αυτής της έκθεσης στην επανάληψη, ο ήχος θα γινόταν ένα κοινό background, μια δεύτερη φύση, κι έτσι νομίζω πως δεν θα τον άκουγα πλέον. Φαντάζομαι πως σε περιπτώσεις είτε μεγάλης ησυχίας είτε μεγάλης φασαρίας, καταντάς να νιώθεις το ίδιο. Το τελευταίο στάδιο (αφού με είχες βγάλει από το δωμάτιο με καλοσύνη και περιέργεια) θα ήταν μάλλον να χρησιμοποιήσω αυτά τα ακούσματα σε κάποια μελλοντική μου σύνθεσή.

Έχεις αγαπημένο όργανο;
Πολύ ωραία ερώτηση. Η απάντησή μου είναι ναι και όχι μαζί. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ηχητική ιδιαιτερότητα που βρίσκω στην γυναικεία φωνή. Δεν ξέρω ακριβώς το τι με κάνει να νιώθω τόσο κοντά της (όταν χρησιμοποιείται με τον τρόπο που θέλω). Παράλληλα, το σαξόφωνο και το κλαρινέτο μπορούν να μου δώσουν το ίδιο συναίσθημα. Πιο συγκεκριμένα, νιώθω έτσι όταν η φωνή μεταμορφώνεται σε ένα είδος μουσικού οργάνου και όταν τα δύο αυτά πνευστά αγγίζουν τα όρια της ανθρώπινης χροιάς. Η κατάσταση είναι η ίδια, μεταξύ δύο ορίων, ίσως κάπως σαν το μισοψημένο κρέας. Όταν αυτό συμβαίνει (και κυρίως χωρίς την τεχνική vibrato και σε κρατημένες νότες μεγάλης διάρκειας), ιδιαίτερα όταν πολλοί μουσικοί παράγουν ήχο μαζί, συλλογικά και συγχρονισμένα, νιώθω πως βρίσκομαι στο «σπίτι» μου, περισσότερο σαν διάσταση και λιγότερο γεωγραφικά, πως μπορεί να κατοικεί κανείς μέσα σε αυτές τις δονήσεις οι οποίες υπήρχαν από πάντα και θα συνεχιστούν για πάντα κάνοντας όμως το παρόν να μοιάζει ακίνητο σαν να είναι τοποθετημένο σε μάζα πάγου, φανερώνοντας απότομα ένα συγκινησιακό πεδίο ικανό να σε κάνει να πιστέψεις σε ότι πιο ελπιδοφόρο και γλυκά επίπονο μπορείς να αντέξεις, πως το στομάχι και το διάφραγμά μου δονούνται από ένα ανεξήγητο ένστικτο ενώ παράλληλα διατηρούνται σε απόλυτη ακινησία για να δεχτούν όλη την αγριότητα και τη γαλήνη του σύμπαντος. Δεν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω.

Μίλησε μου για τα μέχρι τώρα βήματα σου στον χώρο.
Έχω ήδη αναφέρει την ακαδημαϊκή μου πορεία σε κάποια από τις παραπάνω ερωτήσεις οπότε θα μπορούσα να αναφερθώ με λίγα λόγια στη ζωή μου ως (πλέον) νέος επαγγελματίας συνθέτης. Από το 2012 που επέστρεψα στο Λονδίνο έχω αρχίσει ξανά την ενασχόλησή μου με το πιάνο και αυτό με έχει οδηγήσει στη γραφή ρεπερτορίου για το όργανο ώστε να εκτελώ εγώ ο ίδιος τα έργα μου. Προσφάτως έκλεισα κάποιες συναυλίες σε πανεπιστήμια της Αγγλίας (για το επόμενο καλλιτεχνικό έτος). Είναι κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα διότι στο πρόγραμμά μου συμπεριλαμβάνω και άλλα έργα σύγχρονων συνθετών όπως του Michael Finnissy, George Crumb και του Έλληνα συνθέτη Γιώργου Κουμεντάκη. Επίσης, τα τελευταία χρόνια έχω γνωρίσει κάποιους εξαιρετικούς νέους εκτελεστές που με ενδιαφέρει πολύ να συνεργαστούμε και να αναπτύξω τις επαγγελματικές μου σχέσεις μαζί τους. Τον τελευταίο χρόνο έργα μου παίχτηκαν στο Λονδίνο, την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη όπου στην τελευταία συμμετείχα κι εγώ ο ίδιος στην εκτέλεση.

Το 2015 θα σε δούμε στην ΣΤΕ πως προέκυψε; Δεν είναι ένας χώρος που παίζει ο οποιοσδήποτε.
Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών είναι ένας καταπληκτικός χώρος τέχνης με πολύ ενδιαφέρουσες παραγωγές. Είναι ένα πολιτιστικό διαμάντι για την χώρα μας. Η παρουσίαση του έργου μου εκεί (19 Φεβρουαρίου) προέκυψε από την συνεργασία μου με το Kyklos Ensemble, ένα εξαιρετικό νέο σύνολο μουσικής δωματίου που αποτελείται από εξέχοντες Έλληνες σολίστ, οι οποίοι διαπρέπουν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είχα την τιμή και χαρά να γίνω ένας από τους πρώτους τους συνθέτες in residence, το να έχω δηλαδή μια τακτική επικοινωνία μαζί τους για τα επόμενα χρόνια και να γράφω έργα για αυτούς. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του συνόλου Γιώργος Κουμεντάκης και ο γενικός διευθυντής και σολίστ κρουστών Δημήτρης Δεσύλλας έχουν μια τρομερά θετική στάση απέναντι στη δουλειά μου. Αυτός υποθέτω είναι και ο λόγος που θέλησαν να συμπεριλάβουν το έργο μου «Grief Gestures» στη συναυλία του συνόλου, η οποία θα είναι το κλείσιμο ενός διήμερου συνεδρίου της Στέγης σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο Paris 8 με τίτλο Νεωτερικότητα και Μουσική Σύνθεση στη Μεσόγειο. Όπως προδίδει ο τίτλος, η συναυλία θα αποτελείται από έργα εμπνευσμένα από την παράδοση Μεσογειακών χωρών. Το δικό μου έργο μου είναι βασισμένο στα μοιρολόγια της Ηπείρου και έχει ως βασικό όργανο το κλαρινέτο.

Επιβιώνεις οικονομικά μόνο με την μουσική;
Ναι. Παράλληλα με τη σύνθεση, παραδίδω ιδιαίτερα μαθήματα πιάνου, αρχές σύνθεσης και ενορχήστρωση. Διάφορες δραστηριότητες λοιπόν γύρω από τη μουσική. Νιώθω τυχερός γιατί αυτό μου δίνει την ευκαιρία να έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο ώστε να κάνω τα πράγματα που θέλω.

Μελλοντικοί στόχοι;[cc_quote]Mε ενδιαφέρει πολύ να ανακαλύψω διαφορετικές πτυχές του Δημήτρη…[/cc_quote]Ο πρώτος και πιο κοντινός μου στόχος είναι να πάνε καλά οι δύο επόμενες συναυλίες μου, αυτή στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και το ρεσιτάλ πιάνου στις 2 Απρίλη στον χώρο Athenaeum στο Θησείο. Παράλληλα, ο επόμενος μου στόχος είναι να ασχοληθώ με παραγωγές στις οποίες θα έχω εγώ ο ίδιος την καλλιτεχνική ευθύνη και επιμέλεια. Σε αυτήν την περίπτωση το ποσοστό ρίσκου και ευθύνης μεγεθύνεται, όμως παράλληλα νιώθω πως το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εξαιρετικό! Υπάρχουν ήδη συζητήσεις και σκέψεις για κάποια τέτοια projects αλλά είναι πολύ νωρίς για να μιλήσω με λεπτομέρειες. Επίσης με ενδιαφέρει πολύ να ανακαλύψω διαφορετικές πτυχές του Δημήτρη, συμπεριλαμβάνοντας τη μουσική μου σε συνεργασίες με άλλους καλλιτεχνικούς χώρους όπως το θέατρο και τον κινηματογράφο. Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να επισημοποιήσω τη συνεργασία μου με τον νέο σκηνοθέτη Χρήστο Μασσαλά, ο οποίος μου ζήτησε την γραφή της πρωτότυπης σύνθεσης για την μεγάλου μήκους ταινία του «Broadway» που βρίσκεται στο στάδιο της προ-παραγωγής.

Σου λείπει κάτι από την Ελλάδα; Σκοπεύεις να γυρίσεις;
Μου λείπουν αρκετά πράγματα από την Ελλάδα, δεν το αντιλαμβάνομαι όμως στην καθημερινότητά μου, μάλλον γιατί περνάω πολύ καλά στο Λονδίνο. Το νιώθω κυρίως όταν βρίσκομαι εκεί. Με ενδιαφέρει πολύ η καλλιτεχνική δράση στη χώρα μας, ιδιαίτερα στην Αθήνα όπου έχει αρχίσει να γίνεται μια παράλληλη καλλιτεχνική μου βάση και λαμβάνω αρκετή γενναιοδωρία. Είμαι απίστευτα τυχερός διότι λόγω των συναυλιών, επιστρέφω αρκετά συχνά. Όσον αφορά το αν σκοπεύω να γυρίσω μόνιμα, μου είναι αδύνατον να δώσω μια απάντηση. Πολλές φορές οι πράξεις μας καθοδηγούνται από τις συγκυρίες.

Ιδανικά τα μελλοντικά σου σχέδια ποια είναι;
Να είμαι σε θέση να κάνω τις συναυλίες και τα projects μου χωρίς ιδιαίτερα μεγάλους συμβιβασμούς και περικοπές. Να μπορώ να επιλέξω με άνεση τους ανθρώπους με τους οποίους θέλω να συνεργαστώ, κάνοντας ενδιαφέρουσες παραγωγές που θα με εξελίσσουν και θα υπερβαίνουν τις τότε σκέψεις μου. Ακούγεται απλό αλλά είναι πολύπλοκο.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ασχολία μέσα στη μέρα;
Για τη ώρα μου έρχονται δύο στο μυαλό. Η μία είναι το φαγητό και η πρακτική-χρονική τελετουργία γύρω από την κατανάλωσή του. Το άλλο είναι να βάζω πολύ δυνατά ηλεκτρομαγνητικές ηχογραφήσεις των πλανητών της NASA και να κάνω βόλτες μέσα στο σπίτι. Συνήθως το κάνω με τον πλανήτη Δία (Jupiter), νομίζω πως ηχητικά είναι αυτός που έχει κερδίσει την αγάπη μου.

θέλω να μου βγάλεις φώτο το αγαπημένο σου αντικείμενο μέσα στο σπίτι σου και να μου πεις μια ιστορία.

10884507_10152453330277447_1199598275_n

 

Αυτή είναι η πόρτα. Αντιπροσωπεύει δύο βασικές διαστάσεις, αν και πάνω της έχει τον αριθμό τρία, αρχίζω και νιώθω πως μου κρύβει κάτι.. Αντιπροσωπεύει λοιπόν το μέσα και το έξω, από τη μία της πλευρά μπορώ και εισχωρώ σε μια διάσταση ασφάλειας, στο εσωτερικό του σπιτιού, όπου μπορώ να περνάω τον χρόνο μου με οικειότητα και να απολαμβάνω τη γαλήνη της ιδιωτικής μου ζωής. Από την άλλη, η πόρτα αυτή αντιπροσωπεύει τη μετάβαση στον έξω κόσμο, το άγνωστο, το τυχαίο, την κίνηση της μητρόπολης. Είναι το σύνορο για τις εναλλαγές της καθημερινής μου ζωής. Κόσμος μπαίνει και βγαίνει στο σπίτι, όλα γίνονται μπροστά της κι όμως αυτή μένει σιωπηλή και κοιτάζει χωρίς να κρίνει, ακούει αυτά που συνθέτω και τα κρατά μέσα της (μασίφ) με εχεμύθεια.

θέλω να μου γράψεις σε ένα πεντάγραμμο μια αγαπημένη σου μελωδία (δική σου η όχι).
10881362_10152453328222447_624559812_n
Θα μπορούσα να γράψω διάφορες. Επέλεξα όμως αυτήν! Είναι από το έργο που γράφω αυτήν την περίοδο, μια ανάθεση για το Kyklos Ensemble για 2 πιάνα και κρουστά, για τους εκτελεστές Γιώργο Λαζαρίδη, Στέφανο Θωμόπουλο και Δημήτρη Δεσύλλα. Είναι μια μελωδία λιτή, αν και εδώ φαίνεται μόνο ένα μέρος της, και προορίζεται για τον Λαζαρίδη. Είμαι ιδιαίτερα συναισθηματικά συνδεδεμένος μαζί της όπως και με την ιδέα πως γράφω ένα έργο γι’αυτούς τους 3 καταπληκτικούς εκτελεστές.

Γνωρίζοντας σε σαν χαρακτήρα έρχομαι σε μια αντιπαράθεση ακούγοντας την μουσική σου, έχει κάτι το απόκοσμο, 

κάτι το μαγικό κάτι το διαφορετικό σα να προσπαθεί να σου μιλήσει το σύμπαν…πως προκύπτει;

Πολλές φορές ο χαρακτήρας μου, ιδιαίτερα σε κοσμικές συγκεντρώσεις, φαίνεται αρκετά ανάλαφρος και παιχνιδιάρης, για να μπορέσω μάλλον έτσι να αντισταθμίσω όλα όσα νιώθω και σκέφτομαι… Αν αφήνω τα πάντα να βγαίνουν ακατέργαστα στην επιφάνεια στις απλές και καθημερινές μου δραστηριότητες, όλες αυτές τις αψυχολόγητες αντιστικτικές δονήσεις συναισθημάτων, δεν έχω ιδέα για την κατάληξη που μπορεί αυτό να έχει.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ακούσουν τη λέξη σύμπαν σκέφτονται προς τα πάνω, έξω από τον ουρανό. Αν σκεφτούν προς τα κάτω και ο νους τους κατευθυνθεί προς τα εκεί, πάλι στον ίδιο χώρο θα βρεθούν. Το σύμπαν είναι τα πάντα, η ύλη και τα υλικά τριγύρω μας, και αυτό που το χαρακτηρίζει είναι μια ολότητα που εμάς τους ίδιους μας ξεπερνά. Εάν, ταπεινά, μπορώ να δεχτώ πως μέρη της μουσικής μου δίνουν αυτή την συμπαντική αίσθηση, είναι ίσως επειδή λειτουργώ και συνθέτω αισθαντικά αλλά και παράλληλα ελαφρώς αποστασιοποιημένα. Νιώθω πως εκείνες τις στιγμές προσπαθώ να βγω έξω από το σώμα μου και το εγώ μου για να μπορέσω να αγγίξω, έστω στο ελάχιστο, ακραία φαινόμενα συναισθηματικής νοημοσύνης και λογικής και να τα προσαρμόσω σε αυτό που κάνω, τοποθετώντας τα με βάση ένα εν μέρει οργανωμένο σύστημα χρόνου, χώρου και υλικού.

Χωρίς αντιθέσεις δε μπορώ να υπάρξω, δε μπορώ να ανασάνω. Και μιλώντας για ανάσα, οξυγόνο, αναπνοή, το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνομαι όταν γράφω ένα έργο είναι η απερίγραπτη ανάγκη μου για συγχρονισμό/συντονισμό του στομαχιού μου και του αναπνευστικού μου συστήματος με αυτές τις λειτουργίες των ακροατών.

Τι μουσικά ερεθίσματα είχες μικρός; Υπάρχουν καλλιτέχνες που σε οδήγησαν στο στυλ που έχεις τώρα; Θα μπορούσα να πω ότι μου θυμίζεις τον Ξενάκη (με μεγάλες διαφορές φυσικά)

[cc_quote]Κλασικό πιάνο, παραδοσιακά τραγούδια και Zappa…[/cc_quote]Εκτός από το πιάνο, η μητέρα μου άκουγε καθημερινά και ασταμάτητα μουσική, σε ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ένταση που ίσως, σε αυτήν την περίπτωση, έφτανε και έξω από τον ουρανό. Θυμάμαι να ακούει πολύ ρόκ, David Bowie και Frank Zappa. Όλα μου τα απογεύματα καλυπτόταν από αυτήν την ηχητική μάζα. Παράλληλα, η προγιαγιά μου, η οποία με μεγάλωσε μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια, μου τραγουδούσε για πολλά χρόνια παραδοσιακά τραγούδια κάθε βράδυ που κοιμόμουν μαζί της στο κρεβάτι. Κλασικό πιάνο, παραδοσιακά τραγούδια και Zappa…

Όσον αφορά τον Ξενάκη, μου αρέσει που το αναφέρεις γιατί τυχαίνει συχνά να βρίσκουν στοιχεία του στη μουσική μου. Ο καθηγητής μου Michael Finnissy επίσης το είχε αναφέρει αρκετές φορές. Η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να ασχοληθώ και να μελετήσω τη μουσική του Ξενάκη σε πολύ μεγαλύτερο βάθος διότι δεν την ξέρω τόσο καλά όσο θα ήθελα. Η αρχική μου απάντηση λοιπόν σε αυτά τα σχόλια ήταν πως όχι, δεν βρίσκω πολλά κοινά σημεία. Έχω αρχίσει και κατανοώ πλέον τη σημασία και την προέλευση αυτού του σχόλιου.

Αν και σε διαφορετική γενιά, και σαφώς αναγνωρίζοντας το αρχικό μου στάδιο σε σχέση με την δική του απέραντη δημιουργική πορεία, υπάρχουν κοινά σημεία ως προς την παρουσία του έντονου ελληνικού στοιχείου που κατά τη γνώμη μου, παραπέμπει και σε μια αίσθηση αρχαίας τραγωδίας. Ένα κύριο χαρακτηριστικό είναι η αίσθηση δραματικών και δυνατών χειρονομιών που σε πολλές περιπτώσεις έχουν ως αποτέλεσμά μια πρωτόγονη και ενστικτώδη αντίδραση από τον ακροατή, κάποιες φορές δίνοντας ίσως την υπόψία τελετουργίας.

Σε γενικά πλαίσια τα ερεθίσματα μου είναι πολλά. Αντλώ ιδέες και αισθήσεις από ποικίλα είδη μουσικής, από την παλιά μουσική μέχρι την παραδοσιακή και την pop. Υπάρχουν όμως κι άλλα ερεθίσματα που επηρεάζουν το έργο μου στον ίδιο βαθμό. Σε αυτά ανήκει η λογοτεχνία, η φιλοσοφία και ο χορός (ιδιαίτερα ο δικός μου χορευτικός αυτοσχεδιασμός σε καταστάσεις έκστασης και διασκέδασης), και σε πολλές περιπτώσεις όλα τα παραπάνω σε συνάρτηση με ανθρώπους που έχω στη ζωή μου και με γοητεύουν.

Ακούγοντας το Der Tod und das Mädchen (for voice and piano) παρατηρεί κάποιος ότι δεν σε ενδιαφέρει μουσικά μια λυρικότητα, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μια απίστευτη μουσικότητα, ακόμα κι αν δεν είμαστε συνηθισμένοι σ΄αυτή. Πιστεύεις στην αποδόμηση και στην επανατοποθετηση των πραγμάτων πάνω στον κλασικισμό και τον τρόπο που έχουμε μέχρι τώρα υπ όψιν μας για την μουσική;

[cc_quote]Με γοητεύει η συνοχή, η ολοκληρωμένη έκφραση και η μετάβαση…[/cc_quote] Η απάντηση αυτής της ερώτησης θα μπορούσε να αποτελέσει μια αμέτρητη σειρά σκέψεων και αναλύσεων. Μπορώ να εκφράσω μόνο μερικές σκέψεις.

Είναι γεγονός πως με ενδιαφέρει κατά μία έννοια η χρήση της λυρικότητας με τον κλασικό τρόπο, αν και προσπαθώ να έχω ένα δικό μου είδος λυρικότητας όταν αυτό χρειάζεται. Με γοητεύει η συνοχή, η ολοκληρωμένη έκφραση, η συνέχεια και η μετάβαση. Έχω αρχίσει να χάνω το ενδιαφέρον μου για έργα τα οποία θεωρώ ιδιαίτερα αποσπασματικά χωρίς να μπορώ να βρω ειρμό κίνησης και μετάβασης. Τα αντιμετωπίζω σαν κάτι δισδιάστατο το οποίο δε μου δίνει αρκετό χώρο να υπάρξω μέσα του. Αυτό που έχω ανάγκη είναι κάτι το τρισδιάστατο. Είναι πιθανόν πως αυτή η έλλειψη συνέχειας και ροής να έρχεται από την έντονη παρουσία της τεχνολογίας στη ζωή μας. Επικοινωνούμε μεταξύ μας με μικρά, διάσπαρτα μηνύματα στα κινητά και τους υπολογιστές χωρίς να αναζητούμε τον χρόνο και την υπομονή να «συντάξουμε» κάτι πιο σταθερό το οποίο απαιτεί φυσικά μεγαλύτερη συγκέντρωση.

Με ενδιαφέρει κάτι άλλο όμως, και αυτό είναι η εξερεύνηση της κλασικής δημιουργικής φόρμας που είναι αξία παλαιότερη της μουσικής της κλασικής περιόδου. Στο μοιρολόι που θα παιχτεί στην Στέγη, θα μπορεί κανείς να διακρίνει με σαφήνεια τη δομή του έργου που περιέχει τα εξής στάδια: Εισαγωγή, μέση, κορύφωση και κάθαρση. Είναι μια σειρά που με γοητεύει, επειδή ίσως μας προκαλεί φυσικότητα και συγχρονισμό σε σχέση με τις βασικές μας ανάγκες και ένστικτα, όπως μπορεί κανείς να πει πως συμβαίνει στην πορεία της ζωής και του σώματός μας, αλλά και επίσης στον έρωτα και την σεξουαλική πράξη.

Αυτό δε σημαίνει πως δε με ενδιαφέρουν και δεν εξερευνώ και άλλες φόρμες. Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το πολύ αφαιρετικό. Το αφαιρετικό στις περισσότερες περιπτώσεις το βρίσκω πλέον εξαντλημένο. Και αυτό πηγαίνει και στην αποδόμηση. Δεν θέλω να αποδομήσω τίποτα. Θέλω να δομήσω με τα υλικά που διαθέτω και την αντίληψή μου. Πιστεύω πως αυτό που τώρα θεωρείται μουσικά επιθυμητό, κυρίως από τα πανεπιστήμια και της ακαδημίες, γιατί όλα ανήκουν κατά κάποιο τρόπο σε ένα σύστημα, είναι αυτό που ήταν νέο μερικές δεκαετίες πίσω. Τώρα που πέρασε τη δοκιμασία του, γίνεται ίσως ένα είδος μόδας για τους νεότερους. Δεν έχω ιδέα για το τι μπορεί να είναι το καινούριο στην εποχή μας, μόνο υποψίες. Φαντάζομαι πως αυτοί που δημιούργησαν το internet μερικές δεκαετίες πριν, τώρα θα είναι κάπου μακριά και θα κάνουν κάτι άλλο..

Με όλα αυτά που σκέφτηκα και είπα, νιώθω ξαφνικά σαν να αρχίζω ξανά από το μηδέν.

 

Περισσότερες πληροφορίες για την συναυλία στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών μπορεί κανείς να βρει εδώ.

Σχόλια

By | 2017-04-23T22:25:41+00:00 23 Δεκέμβριος, 2014|
RADIO CHAT