Γερνάω μαμά

Αν κι εγώ θα το έλεγα πιο chic: μεγαλώνω,ωριμάζω,μεστώνω…αλλά αν επιμένεις , γερνάω μαμά.

Και μαθαίνω. Όσα δεν ήξερα. Όσα δεν έβλεπα. Όσα δεν ήθελα. Και στο τέλος, όσα ήθελα.

Και μαθαίνω. Να μην ζω στην ψευδαίσθηση. Ούτε στην παραίσθηση. Όλα αρχίζουν κι όλα τελειώνουν. Να ζώ κατά τη διάρκεια. Και να ζώ καλά.

Να συμφιλιώνομαι με τα λάθη μου, να βρίσκω νοστιμιά στα δάκρυα μου, να φτιάχνω μονοπάτι επιστροφής από την καταστροφή μου, να αγαπάω τις πληγές μου. Να τις κάνω οδηγό. Να παλεύω πάντα.

Και μαθαίνω. Να μη φοράω πανοπλία, να μη κρατάω ασπίδα,να με προσπερνά η κακία,να μη με αγγίζει η αδικία, να οριοθετώ την επιρροή του απέναντι πάνω μου. Να αφαιρώ και να απομακρύνομαι ό,τι κι από ό,τι μου απομυζά ενέργεια, χρόνο και ψυχή. Να μην είμαι εξαρτημένη.

Και μαθαίνω. Να σώνω μόνο ό,τι σώνεται. Να αφήνω τα χαμένα τα χαθούν. Να ζώ τη στιγμή αλλά χωρίς να φθείρομαι ή να φθείρω τον άλλο. Να παίρνω αποφάσεις που οι συνέπειές τους, αφορούν μόνο εμένα.

Και μαθαίνω να προσπαθώ να συγχωρώ. Να προσπαθώ. Κάτι είναι κι αυτό.

Κυρίως μαθαίνω πώς ζωή τελικά – για κάποιους, όχι για όλους – είναι αυτό που νιώθεις. Όχι αυτό που έχεις. Και υπό αυτήν την έννοια, ναι, γερνάω μαμά. Και γερνάω καλά. Μην ανησυχείς. » Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα, να ξέρεις πως σου τα ‘χω φυλαγμένα».

Σχόλια

By | 2014-09-07T18:17:10+00:00 7 Σεπτέμβριος, 2014|
RADIO CHAT