Έτγκαρ Κέρετ: «Η αλλαγή είναι στο χέρι μας»

[cc_full_width_col background_color=»f1f1f1″]Ήταν 16:50 την Πέμπτη στις 8 Μαΐου όταν διάβηκα την είσοδο του περιπτέρου 13 της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης. Με ιδιαίτερο άγχος κατευθύνθηκα στον χώρο όπου έχει βαφτιστεί «Ισραήλ τιμώμενη χώρα». Κάθισα στο τετράγωνο άσπρο σκαμπό μπροστά από τους σελιδοδείκτες και περίμενα τον Έτγκαρ Κέρετ, τον γνωστό Ισραηλινό συγγραφέα που έχει χαρακτηριστεί από τον κριτικό Νισίμ Καλντερόν ως «ο Άμος Οζ της γενιάς του». Μετά από λίγο έκανε την εμφάνισή του.

Στο δεξί χέρι κρατούσε ένα μπουκάλι με ανθρακούχο νερό και στο αριστερό του τα δύο νέα του βιβλία με κάποιες σημειώσεις. Τα εναποθέτει μπροστά στους σελιδοδείκτες. Κάθεται στο ίδιο σκαμπό απέναντί μου, μου κλείνει το μάτι και λέει «είμαι έτοιμος». Έτσι, ξεκίνησε η συζήτηση με τον συγγραφέα του οποίου το έργο «Missing Kissinger» έχει συμπεριληφθεί στα δεκαπέντε σημαντικότερα ισραηλινά βιβλία όλων των εποχών.[/cc_full_width_col]

Πότε αποφασίσατε να γίνετε συγγραφέας;

Όταν ήμουν νέος ο αδερφός μου ήταν μια ιδιοφυία των υπολογιστών. Ήταν πραγματικά έξυπνος. Τελείωσε το Λύκειο όταν ήταν δεκατεσσάρων χρονών. Εγώ καταπιάστηκα με τον κλάδο της φυσικής και τα μαθηματικά και έλεγα όταν τελειώσω να ανοίξω μία εταιρεία μαζί του. Στο Ισραήλ όμως όταν είσαι δεκαοχτώ πρέπει συνήθως να πας στον στρατό. Έτσι, ο στρατός μου πρότεινε να σπουδάσω μηχανολογία, αλλά αντί να περάσω τρία χρόνια της ζωής σου, έπρεπε να παραμείνω συνολικά έξι χρόνια. Ήθελα να καταπιαστώ με τη μηχανολογία, αλλά δεν ήθελα να παραμείνω έξι χρόνια εκεί. Τελικά είπα όχι, αλλά πήγα στρατό. Ήταν πραγματικά δραματική η κατάσταση που συνάντησα εκεί. Ήμουν πολύ κακός στρατιώτης και έμπλεξα σε πολλά προβλήματα.

Με έδιωξαν από τέσσερεις μονάδες. Στο τέλος με έβαλαν σε μια μονάδα όπου με υποχρέωσαν να κάνω 48 ώρες βάρδια σ’ ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα με δύσκολες συνθήκες, χωρίς κάποιον άλλον μαζί μου κι έτσι έμπαινε και το μυαλό σε μια συγκεκριμένη κατάσταση, γιατί πολύ απλά κανείς δεν σε βλέπει. Μπορούσες να περπατάς γυμνός, να μιλάς στον εαυτό σου, να χορεύεις και γενικότερα μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Σε μία από αυτές τις βάρδιες με βρήκα να γράφω την πρώτη μου ιστορία. Από εκεί κι ύστερα συνέχισα να γράφω.

Γιατί προτιμάτε να γράφετε διηγήματα;

Δεν είναι ότι προτιμώ να γράφω διηγήματα. Πιστεύω ότι για κάθε συγγραφέα η γραφή αντιπροσωπεύει μία διαφορετική λειτουργία. Νομίζω ότι η γραφή σε βοηθάει να βάλεις τάξη στον κόσμο, που είναι χαοτικός. Παρά το χάος που επικρατεί όμως η ιστορία μου θα είναι έτοιμη. Για μένα το γράψιμο είναι ένας χώρος ελευθερίας. Προέρχομαι από γονείς που επιβίωσαν από το ολοκαύτωμα και νομίζω πως είσαι κάπως πιο ευαισθητοποιημένος, γιατί ξέρεις ότι οι γονείς σου υπέφεραν. Έτσι, αυτό που με οδήγησε στο να γράφω είναι αυτή η ελευθερία.

Με τις ιστορίες μου μπορώ να σε γρονθοκοπήσω αν δεν μου αρέσεις. Να σε φιλήσω αν το θέλω. Να μην πάω σχολείο αν δεν θέλω. Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, γιατί δεν υπάρχουν συνέπειες. Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να χρειάζεται να προγραμματίζω τι θα κάνω. Έχω πει σε μια συνέντευξή μου ότι βλέπω τις ιστορίες μου σαν εκρήξεις και δεν ξέρω πώς να με κάνω να εκρήγνυμαι αργά!

Στα έργα σας μας δίνετε μια εικόνα για τη ζωή στο Ισραήλ και το Τελ Αβίβ. Υπάρχει όντως τόσος μεγάλος ρατσισμός και μίσος μεταξύ των κατοίκων;

Έχω έρθει αρκετές φορές στην Ελλάδα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και έχω δει ότι υπάρχει κι εδώ ρατσισμός. Πιστεύω ότι όποτε η ζωή βαίνει καλώς οι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα με το να είναι ευγενείς. Τη στιγμή που πάει στραβά πρέπει να ρίξουν το φταίξιμο σε κάποιον, για τα προβλήματα τα οποία βιώνουν. Το Ισραήλ κατά την άποψή μου είναι ένα κράτος που έχει πάρα πολλά προβλήματα. Για κάποια είμαστε υπεύθυνοι, ενώ για άλλα όχι.

Έχουμε όμως πολλά προβλήματα και δυσκολίες και ο λόγος για τον οποίο διογκώνονται ορισμένα είναι ότι ο κόσμος κατηγορεί τον συνήθη ύποπτο. Ψάχνουν γι’αυτούς που θεωρούνται σχεδόν πάντα υπεύθυνοι. Έτσι, σε μια περιοχή που είναι πολύ βίαιη και πολύ ποικιλόμορφη εμφανίζεται η ξενοφοβία. Άνθρωποι έρχονται από την Ευρώπη και από άλλες χώρες. Είναι Χριστιανοί, μουσουλμάνοι και Εβραίοι. Όλοι σε μια μικρή περιοχή. Κατά κάποιον τρόπο μου θυμίζει και reality show.

Πιστεύετε ότι η τωρινή οικονομική κρίση έχει επηρεάσει το Ισραήλ;

Η ιστορία στο Ισραήλ είναι διαφορετική. Πιστεύω ότι η παράδοση της χώρας μου σχετιζόταν με τον σοσιαλισμό. Ήταν ένα σοσιαλιστικό κράτος, αλλά με την είσοδο του Νετανιάχου στην πολιτική –έγινε πρωθυπουργός πρώτη φορά το 1996- η χώρα μπήκε στο άρμα του καπιταλισμού. Ο ίδιος έζησε στην Αμερική και ασπάστηκε το καπιταλιστικό μοντέλο. Αυτό που συνέβη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στο Ισραήλ είναι ότι η πολιτική που ακολουθήθηκε θεωρείται επιτυχημένη, αλλά αν κοιτάξεις τις λεπτομέρειες θα δεις ότι το χάσμα μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών μεγεθύνεται.

Δεν πρόκειται να βρεις άλλη χώρα ανάμεσα σ’αυτές που ανήκουν στον Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Ο.Ο.Σ.Α.) που να έχει τόσο μεγάλο χάσμα μεταξύ των φτωχών και των πλούσιων. Μοιάζει λίγο με τη Ρωσία. Μπορείς να βρεις εκατομμυριούχους, δισεκατομμυριούχους και την ίδια στιγμή και ανθρώπους που δουλεύουν όλη τη μέρα και δεν μπορούν να βγάλουν τα προς το ζην.

Κατά την άποψή σας ποια θα μπορούσε να είναι η ιδανική λύση για το πρόβλημα με τη Λωρίδα της Γάζας;

[cc_quote]Είναι πολύ σημαντικό οι νέοι άνθρωποι να κάνουν τη διαφορά[/cc_quote]Για να βρεθεί λύση στο τέλος θα πρέπει το Ισραήλ να υποχωρήσει όσον αφορά τα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας και η Ιερουσαλήμ να διασπαστεί είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο, ενώ και οι Παλαιστίνιοι από τη μεριά τους θα πρέπει να εγκαταλείψουν αυτό που αποκαλούν «το δικαίωμα της επιστροφής στα πάτρια εδάφη», καθώς αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Για να βρεθεί λύση θα πρέπει να υπάρχει συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών.

Και οι δύο θέλουν την ειρήνη αλλά κατά κάποιον τρόπο μόνο στη φαντασία τους. Προσεύχονται γι’ αυτήν, μα δεν πρόκειται να συμφωνήσουν για να υπάρξει ειρήνη. Μ’ αυτή τη λογική που επικρατεί δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά τώρα στο Ισραήλ έχουμε τον πιο δεξιό πολιτικό σχήμα στην εξουσία και μια κυβέρνηση που αναζητά λιγότερο από ποτέ την ειρήνη. Από την μεριά των Παλαιστινίων έχουμε βασικά δύο εκπροσώπους, τη Χαμάλα και τη Χαμάζ στη Γάζα.

Έτσι και από τις δύο πλευρές –παρότι τα προηγούμενα χρόνια είχαμε έρθει πολύ κοντά για οριστική συμφωνία- δεν φαίνεται να αναζητείται λύση. Είναι μια πολύ οδυνηρή περίοδο για εμένα, έναν άνθρωπο που αναζητεί ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή.

Ποιο είναι το κεντρικό θέμα του πιο πρόσφατου βιβλίου σας που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Καστανιώτη, «Το κορίτσι στο ψυγείο»;

Αυτές ουσιαστικά είναι οι πιο παλιές μου ιστορίες. Αυτά τα διηγήματα είναι από τότε που ήμουν στον στρατό, στην ηλικία των δεκαεννιά, και νομίζω ότι εκείνη την περίοδο υπήρχε μέσα μου κάτι πολύ πιο επιθετικό και ακραίο. Σε μερικά πιο πρόσφατα έργα μου πιστεύω ότι προσπαθώ να συμφιλιωθώ με τη ζωή, αλλά στο «κορίτσι» υπάρχει πολύ θυμός. Όταν πραγματοποιούσα τη στρατιωτική μου θητεία ήταν για μένα μια περίοδο που ήθελα πολύ να επαναστατήσω.

Έχετε γράψει σενάρια, κόμιξ, λογοτεχνία για παιδιά και ενήλικες και σκηνοθετήσει επίσης μερικές ταινίες. Πως μπορείτε να συνδυάσετε όλες αυτές τις δραστηριότητες και να αντεπεξέλθετε;

Βλέπω τον εαυτό μου περισσότερο ως παραμυθά παρά ως συγγραφέα. Βεβαίως αυτό που μου είναι πιο εύκολο είναι να γράφω φανταστικές διηγήσεις, αλλά συγχρόνως κάθε φορά που πειραματίζομαι με ένα νέο μέσο μαθαίνω κάτι καινούργιο για τις διηγήσεις. Όταν δημιούργησα μαζί με τη γυναίκα μου το φιλμ «Jellyfish» -η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησα- ξαφνικά έμαθα όταν επέστρεψα στο γράψιμο πως ο χαρακτήρας μου πρέπει να τοποθετείται ορθότερα ως φυσική παρουσία στον χώρο, γιατί στις προηγούμενες ιστορίες που είχα γράψει ήξερα πως ένιωθα, τι έλεγα και τι πήγαινε στραβά, αλλά η σκηνοθεσία μου έδωσε μια νέα οπτική γωνία. Έτσι, τώρα δουλεύω με τη γυναίκα μου με μία ομάδα χορού. Επίσης, ολοκλήρωσε πρόσφατα τη νέα της ταινία που θα παιχτεί στις Κάννες την επόμενη εβδομάδα κι έχω εκεί έναν μικρό ρόλο ως ηθοποιός. Όλα αυτά είναι για εμένα σαν σχολείο. Μέσω αυτών μαθαίνω περισσότερα για τις διηγήσεις.

Περιμένατε ποτέ ότι το βιβλίο σας «Missing Kissinger» θα σημειώσει τόσο μεγάλη επιτυχία;

Όχι, ήταν πραγματικά φανταστική είδηση. Το πρώτο μου βιβλίο, που περιείχε τις περισσότερες ιστορίες από «Το κορίτσι στο ψυγείο», κυκλοφόρησε στο Ισραήλ, απέσπασε πολύ καλές κριτικές, αλλά πούλησε μόνο οκτακόσια αντίτυπα. Όταν βγήκε το «Missing Kissinger» μερικά χρόνια αργότερα πίστευα ότι θα κάνει περίπου τις ίδιες πωλήσεις.

Ξαφνικά, το βιβλίο ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Μέχρι τώρα έχει ξεπεράσει τα 150.000 αντίτυπα. Αν με ρωτήσεις γιατί έκανε αυτές τις πωλήσεις πραγματικά δεν ξέρω και δεν μπορώ να σου απαντήσω. Είμαι πολύ ευγνώμων και νομίζω ότι το πρώτο βιβλίο λειτούργησε κάπως σαν απόστολος του Ιησού. Οι άνθρωποι που είχαν διαβάσει το πρώτο προώθησαν και το δεύτερο. Είμαι χαρούμενος για την πορεία του.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας έργο;

Αρχικά, θα ήθελα να πω ότι όταν ρωτιέται ένας καλλιτέχνης κάτι παρόμοιο η απάντηση που δίνει δεν έχει σχέση με την ποιότητα του έργου του. Πιστεύω ότι οι δύο τελευταίες μου δουλειές, οι οποίες δεν έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά, η τελευταία μου συλλογή διηγημάτων, «Suddenly, a Knock on the Door», και η νουβέλα non-fiction «The Seven Good Years» είναι τα βιβλία που βρίσκονται πιο κοντά σε εμένα για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι δύο έργα που έγραψα ως πατέρας πια. Ο γιος μου είναι οκτώμισι χρονών και το γεγονός ότι έγινα πατέρας νομίζω πως με άλλαξε.

Με εξέλιξε ως άνθρωπο κι έτσι νιώθω ότι τα δύο αυτά έργα είναι πιο κοντά στην καρδιά μου. Συγκεκριμένα, για το «Suddenly, a Knock on the Door» πάντα έγραψα διηγήματα από την οπτική γωνία του παιδιού, αλλά τώρα γράφω από τη μεριά του πατέρα. Αυτή η συλλογή νιώθω ότι δίνει και την απάντηση στο ερώτημα για ποιον λόγο γράφω. Τι σημαίνει το να κάτσει κάποιος δίπλα σ’ ένα κενό κομμάτι χαρτί και να γράψει πράγματα που δεν υπήρξαν ποτέ; Για μένα αυτή η συλλογή είναι η πιο περιεκτική συζήτηση που είχα ποτέ με τον εαυτό μου.

Έχετε κάποιο όνειρο που εξακολουθεί να παραμένει ανικανοποίητο;

Όλη μου τη ζωή είχα μία πολύ αυστηρή εκπαίδευση κι έτσι δεν είχα τον χρόνο να μου αποσπάσει την προσοχή κάτι άλλο. Πολλά απ’ αυτά που μου έχουν συμβεί, μερικά εκ των οποίων είναι υπέροχα, δεν συνέβησαν εξαιτίας κάποιας συγκεκριμένης επιθυμίας από μέρος μου.

Οι ευχές μου σχετίζονται με το να παραμείνω περίεργος και με το να κάνω πράγματα που μ’ αρέσουν, όπως το να παίζω με τον γιο μου. Δεν είχα και δεν έχω κάποιο μεγαλεπήβολο όνειρο. Αν με ρωτούσες για παράδειγμα αν θα ήθελα να γίνω καλύτερα συγγραφέας ή πατέρας θα σου απάνταγα σίγουρα το δεύτερο.

Πως νιώθετε που βρίσκεστε στη Θεσσαλονίκη, που έχει μια μεγάλη εβραϊκή παράδοση;

[cc_quote]Βλέπω τον εαυτό μου περισσότερο ως παραμυθά παρά ως συγγραφέα[/cc_quote]Σκέφτομαι λιγότερο την παράδοση τώρα, καθώς είναι η τρίτη φορά που επισκέπτομαι την πόλη. Μ’ αρέσει πραγματικά η Ελλάδα. Όταν ήρθα την πρώτη φορά είπα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να γίνει το Ισραήλ έτσι. Μια μεσογειακή χώρα, ζεστή, με χαρούμενους πολίτες και χωρίς προβλήματα. Αντί όμως να γίνεται το Ισραήλ Ελλάδα, νομίζω πως γίνεται ακριβώς το αντίθετο.

Νιώθω πολύ μεγάλη συμπάθεια γι’ αυτή τη χώρα. Δεν είναι μόνο η γεωγραφική της θέση, αλλά και η σοσιαλιστική και κουμμουνιστική ιστορία που έχει. Δυστυχώς, καταρρέει λόγω της κακής πλευράς του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι αυτή η μεγάλη διαφθορά που έχετε, η οποία μοιάζει μ’ αυτή που έχουμε και στο Ισραήλ. Δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας μας παραπέμφθηκε σε δίκη για δωροδοκία και ο πρώην πρόεδρος μπήκε στη φυλακή με την κατηγορία του βιασμού γυναικών. Είναι σαν να ζεις σε μεσαιωνικά βασίλεια. Εμείς πιστεύω, είμαστε οι αγρότες που δουλεύουν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

Ωστόσο, στο παρελθόν αν κοιτάξει κανείς θα δει ότι υπήρχαν και άτομα όπως η Μελίνα Μερκούρη, κάποιοι γίγαντες, οι οποίοι εξουσίαζαν τη χώρα και μπορεί να μην σου άρεσαν, αλλά έκαναν αυτό που συνέφερε τους πολίτες και το κράτος. Αυτή την περίοδο δεν έχουμε γίγαντες. Έχουμε νάνους, μικρούς ανθρώπους, που δημιουργούν ένα πέπλο σκότους και όταν γίνεται αυτό σημαίνει ότι ο ήλιος δύει.

Πάραυτα νομίζω πως στην Ελλάδα και στο Ισραήλ είναι η εποχή της αλλαγής. Όταν ήμουν στη χώρα μου στις διαδηλώσεις γνώρισα ένα νεαρό κορίτσι. Ήταν είκοσι τέσσερα με είκοσι πέντε χρονών τότε και της είπα ότι πρέπει να κάνεις κάτι. Τώρα είναι ο πιο ενεργός βουλευτής στη Βουλή μας. Ελπίζω τα επόμενα χρόνια να γίνει υπουργός και από υπουργός κάποια μέρα πρωθυπουργός. Η αλλαγή είναι στο χέρι μας. Είναι πολύ σημαντικό οι νέοι άνθρωποι να κάνουν τη διαφορά.

Μια φορά είχα παρομοιάσει τη ζωή στον γιο μου σαν το φαγητό σ’ ένα τραπέζι. Κάποια φαγητά είναι πραγματικά ωραία, ενώ άλλα αηδιαστικά. Κι εκείνος μου είπε ότι πρέπει να παίρνουμε ό,τι είναι καλό και αλλάζουμε ό,τι είναι κακό. Έτσι, δεν ωφελεί να αποφεύγουμε την πολιτική επειδή είναι διεφθαρμένη, αλλά να συμμετέχουμε και να αλλάξουμε το τραπέζι. Αν ζούσαν κάποτε ανάμεσά μας γίγαντες, τότε μπορούν να ζήσουν ξανά. Δεν θα γεννηθούμε και θα πεθάνουμε στη διαφθορά. Οι νέοι άνθρωποι μπορούν να ξαναχτίσουν το οικοδόμημα.

Μπορείτε να μου περιγράψετε την καθημερινότητά σας στο Τελ Αβίβ;

Ξυπνάω είτε 5:30 είτε στις 6:00, γιατί ο γιος μου είναι τρελός και όταν σηκώνεται έχει πολύ ενέργεια! Δεν θέλω να βλέπει τηλεόραση εκείνη την ώρα κι έτσι του λέω ας κάνουμε κάτι. Ζω δίπλα στην παραλία, οπότε είτε κάνουμε ποδήλατο είτε παίζουμε μπάσκετ είτε Monopoly. Εν ολίγοις, παίζουμε κάτι και μετά πάει στο σχολείο στις 8:30.

Έπειτα, πίνω τον πρωινό μου καφέ, που είναι μία από τις καλύτερες στιγμές της ημέρας μου. Παράλληλα, διαβάζω εφημερίδα και μαθαίνω πολύ κακά νέα κι ύστερα εξαρτάται τι θα κάνω. Διδάσκω στο πανεπιστήμιο στην περιφέρεια και μερικές φορές γράφω ή κάνω ορισμένα ραντεβού, αλλά ουσιαστικά δεν έχω ένα στάνταρ πρόγραμμα. Νιώθω κάθε μέρα σαν να χάνω την πρωτοβουλία που έχω όσον αφορά τη ζωή μου.

Η γυναίκα μου έχει πει ότι σε γνώρισα πριν από δεκαεπτά χρόνια και τώρα πλέον φαίνεται λες και έχεις χάσει αυτή την πρωτοβουλία. Θέλω να σε δω ξανά να έχεις αυτό το χαρακτηριστικό στη ζωή σου. Αυτή την περίοδο υπάρχουν πολλά πράγματα που με συναρπάζουν, οπότε ελπίζω μία μέρα να καταφέρω να εκπλήξω τη ζωή μου κι όχι αυτή εμένα. Ο πατέρας μου μετά την επιβίωσή του από το ολοκαύτωμα αποφάσισε ότι κάθε επτά χρόνια θα αλλάζει το επάγγελμά του. Έλεγε ότι ήθελε να ζήσει πολλές ζωές και όχι μόνο μία. Κατά κάποιον τρόπο όλοι μας θέλουμε να μοιάζουμε στους γονείς μας κι έτσι κι εγώ θέλω να ζήσω πολλές ζωές, όχι μόνο μία.

Γράφετε κάτι αυτή την περίοδο;

Το «The Seven Good Years» βγήκε μόλις πριν από δύο ημέρες, αλλά εγώ και η γυναίκα μου δημιουργούμε τώρα μία τηλεοπτική σειρά για το Arte (γαλλικό κανάλι) για έναν μεσίτη. Η σειρά όμως σχετίζεται άμεσα με τη σημασία του να διηγείσαι ιστορίες.

[cc_full_width_col background_color=»f1f1f1″]Σταμάτησα το μαγνητόφωνο και μετά μιλήσαμε και για άλλα θέματα τα οποία δυστυχώς δεν μπορώ να σας αποκαλύψω. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, γιατί έπρεπε να μεταβεί στην «Αίθουσα Διεθνούς Φεστιβάλ Ποίησης» για να πάρει μέρος στην εκδήλωση. Με χαιρέτησε χαρίζοντάς μου ένα μεγάλο χαμόγελο…

Για να μάθετε περισσότερα για τις δραστηριότητες του Έτγκαρ Κέρετ μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα του www.etgarkeret.com ή να κάνετε like στη σελίδα του στο facebook, ενώ όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη.[/cc_full_width_col]

Σχόλια

By | 2017-04-23T22:26:27+00:00 13 Μάιος, 2014|
RADIO CHAT