Κομπάρσοι

[cc_quote]Και τελικά, αν μας αντέξει η σκηνή[/cc_quote]Τα φώτα χαμηλώνουν, η αίθουσα σωπάζει και το έργο ξεκινά.

Νομίζεις ότι χάνεσαι σ’ ένα κόσμο μυθοπλασίας που ο σκηνοθέτης τόσο σχολαστικά έχει επιμεληθεί. Τα φώτα, τα σκηνικά, τα κοστούμια σε παρασέρνουν να ξεχάσεις για μια στιγμή τις υποχρεώσεις σου, τα προβλήματα που σε περιτρυγυρίζουν ακόμα και το ποιος είσαι, και να αφεθείς στην ιστορία που διαδραματίζεται μπροστά σου προσπαθώντας να γελάσεις με την χαρά, να κλάψεις με τον πόνο του άλλου ή και να κλέψεις λίγο από την μαγεία του πρωταγωνιστή και να φτάσεις μαζί μ’ αυτόν από την λύτρωση στην κάθαρση.

Αυτή η δραματοποίηση που παρουσιάζεται πάνω στο σανίδι όμως, κάθε άλλο παρά αποστασιοποιημένη είναι από την ζωή. Κοιτάζωντας σαν θεατής την παράσταση γίνεσαι ταυτόχρονα και θεατής της ίδιας σου της ζώης την οποία βλέπεις να περνάει μπροστά σου μέσα από την προσωπική θεώρηση και ερμηνεία του πρωταγωνιστή με τον οποίο ταυτίζεσαι, συμπονείς ή κατακρίνεις. Οι μάσκες, οι περούκες και τα κοστούμια σε βοηθούν να απενοχοποιηθείς από την σύγκριση και την ταύτιση με τον ήρωα, να κρυφτείς από κάθετι που στοιχειώνει το μυαλό σου. Λειτουργούν σαν προσωπείο με το οποίο αντιμετωπίζεις οποιαδήποτε κατάσταση δεν είναι ευχάριστη στη ζωή σου αρνούμενος να κοιτάξεις στα μάτια αυτό που σε φοβίζει.

Την ίδια ασφάλεια νιώθεις και στην καρέκλα που κάθεσαι καθώς όποια κι αν είναι η έκβαση εσύ ήσουν αμέτοχος, δεν μπορούσες να σώσεις τον ήρωα, δεν μπορούσες να αποκαλύψεις το μυστικό ή να τον προειδοποιήσεις απλά συμμετείχες στο δράμα του επιδοκιμάζοντας ή κρίνοντας τον για τις πράξεις του σιωπιλά ή με ένα επιφώνημα ενώ στο τέλος της παράστασης δεν ξεχνάς να σχολιάσεις την κατάληξη βασιζόμενος στην δική σου οπτική γωνία.

Κι όταν τελικά χρειαστεί ν’ ανέβουμε εμέις στο σανίδι και τα φώτα πέσουν πάνω μας; Εκέι καλούμαστε να δώσουμε όλη μας την ψυχή και το ταλέντο ώστε να ενσαρκώσουμε τον ρόλο που η κοινωνία μας επέβαλε ή η μοίρα διάλεξε για μας ώστε όταν πέσει η αυλαία και υποκλιθούμε στο κοινό που μας κοιτά περιμένοντας από εμάς να το διασκεδάσουμε, αυτό να μας επιβραβεύσει για την ερμηνεία και την προσπάθειά μας.

Η ζωή είναι μια ταινία μικρού ή μεγάλου μήκους που διαδραματίζεται σε μια εποχή με δράκους και τέρατα, με άμαξες και άλογα, με πριγκίπισσες και ιππότες, με κόσμο και φασαρία, ανάλογα το σενάριο που σου δίνεται και η επιλογή του έργου που κάνεις. Ορισμένες φορές χρειάζεται να προσποιηθείς κάτι που δεν είσαι, υποκρίνεσαι για να είσαι αρεστός και να πετύχεις τον στόχο σου, σαν τον ηθοποιό που κάθε βράδυ πρέπει να χαμογελά ακόμα κι αν μέσα του πενθεί, πρέπει να κλαίει ακόμα κι αν πλέει σε πελάγη ευτυχίας.

Η ίδια η κοινωνία είναι υποκριτική καθώς βασίζεται στην ελεύθερη βούληση των ανθρώπων, η οποία μόνο ελεγχόμενη μπορεί να θεωρηθεί, από τον τρόπο που μεγαλώνουμε και τα πρότυπα που λαμβάνουμε μέχρι τους περιορισμούς που συναντούμε σε καθετί που πάει να εναντιωθεί στο κατεστημένο. Λειτουργούμε βάσει ενός καλογραμμένου σεναρίου, το οποίο οφείλουμε να αποδόσουμε όσο πιο πιστά γίνεται έχοντας την «ελευθερία» να το εμπλουτίσουμε με την δική μας μοναδική ερμηνεία. Άλλες φορές πάλι, ο ρόλος ταυτίζεται τόσο πολύ με το είναι σου που δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις την πραγματικότητα από το παραμύθι.

Ότι και να συμβαίνει όμως, όσο σκληρή κι αν είναι η προετοιμασία σημασία έχει να δικαιωθείς από το αποτέλεσμα, να αισθάνεσαι ότι μέσα από την «παράσταση» εκφράζεσαι με τον δικό σου τρόπο, απελευθερώνεις τα συναισθήματά σου ερχόμενος σε επαφή με τον ίδιο σου τον εαυτό αλλά και με τους συνανθρώπους σου και να λάβεις την προσωπική σου επιβράβευση – να κερδίσεις το στοίχημα με τον εαυτό σου – για όσα έχεις προσφέρει.

Και τελικά, αν μας αντέξει η σκηνή θα φανεί στο χειροκρότημα..

Καλή διασκέδαση!

Σχόλια

By | 2017-04-23T22:27:12+00:00 10 Οκτώβριος, 2013|

About the Author:

RADIO CHAT