H Xίλντα Παπαδημητρίου στο maga.gr

[cc_full_width_col
background_color=»f1f1f1″ shadow_color=»888888″ radius=»6″]Καλοκαίρι του 2011, σε ένα βιβλιοπωλείο μικρό. Τα ράφια να ξεχειλίζουν βιβλία και εγώ να ψάχνω νέες σελίδες για να χαθώ εκείνες τις καλοκαιρινές μέρες. Εντοπίζω το «Για μια χούφτα βινύλια» της Χίλντας Παπαδημητρίου. Μου ήταν γνωστό το όνομα από τις εξαίσιες μεταφράσεις αγαπημένων συγγραφέων, όπως του Jonathan Coe, του Nick Hornby, της Nora Ephron αλλά κι άλλων σπουδαίων. Πρώτο της μυθιστόρημα, αστυνομικό. Μα σίγουρα όχι μόνον αυτό. Και με ένα ερώτημα στο οπισθόφυλλο να κεντρίζει το νου.

Φεύγω από το βιβλιοπωλείο και απευθείας ξεκινώ την ανάγνωση. Να τρέχουν οι σελίδες, να κυλούν οι λέξεις, να μη θες να το αφήσεις. Μουσική να γεμίζει το μυαλό, σχεδόν να ακούς τις μελωδίες καθώς συνδυάζεις στοιχεία και καταγράφεις υποψίες. Καθώς γνωρίζεις όλους τους τόσο καλοδουλεμένους χαρακτήρες της, πολύπλοκους και συνάμα καθημερινούς. Γίνεσαι παρατηρητής των ανθρώπινων σχέσεων, τις βλέπεις καθώς ξετυλίγονται παράλληλα με το κουβάρι της ιστορίας που σε κρατά δέσμιό της μέχρι το τέλος.

Αστυνομικό μυθιστόρημα, ναι. Μα και κοινωνικό. Ένα θαυμάσιο ανάγνωσμα κι ένα έξοχο ντεμπούτο. Από αυτά που σε κάνουν να επαινείς την εγχώρια λογοτεχνική παραγωγή, από αυτά που θέλεις να προτείνεις σε όποιον σε ρωτά (και σε όποιον δε σε ρωτά), από αυτά που διαβάζεις απνευστί, από αυτά που αναζητάς τη συνέχεια. Κι ευτυχώς, θα έχουμε συνέχεια. Γιατί μόλις κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της Χίλντας Παπαδημητρίουμε τίτλο «Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς».

Λίγο πριν τη νέα αυτή περιπέτεια, όπου ο ήρωας της επιστρέφει για να λύσει ένα νέο μυστήριο, η Χίλντα Παπαδημητρίου μας μιλά για τα συστατικά του νέου της βιβλίου, το σάουντρακ που «ντύνει» μουσικά τα γραφομένα της, τα λογοτεχνικά της ινδάλματα αλλά και για πολλά ακόμη.[/cc_full_width_col]

Δεύτερο βιβλίο σας στις προθήκες των βιβλιοπωλείων με τίτλο «Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς». Πως θα το συστήνατε σε κάποιον αναγνώστη;

[cc_quote]Μεγάλωσα διαβάζοντας αστυνομικά μυθιστορήματα[/cc_quote]Όπως κάθε αστυνομικό μυθιστόρημα που σέβεται τον εαυτό του, έχει φόνους, κακούς και καλούς, αινίγματα και γρίφους. Το επιπλέον στοιχείο του είναι η μουσική που συνοδεύει και σχολιάζει τη δράση και τις σκέψεις των ηρώων. Σε όσους έχουν διαβάσει τα «Βινύλια», θα έλεγα ότι πραγματεύεται τη νέα περιπέτεια του Χάρη Νικολόπουλου, του αστυνόμου που αγαπάει τα αστυνομικά μυθιστορήματα, τις ταινίες νουάρ, τους Beatles και το καλό φαγητό.

Αναμφισβήτητα, με το πρώτο σας βιβλίο, το «Για μια χούφτα βινύλια», κάνατε μια εντυπωσιακή αρχή: πέρα από τα θετικότατα σχόλια και κριτικές που έλαβε, ήταν και υποψήφιο ως ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του 2011 (και διακρίθηκε στην τρίτη θέση για το Βραβείο Αναγνωστών). Περιμένατε τέτοια υποδοχή; Σας δημιούργησε άγχος για τη συνέχεια;

Κανένας συγγραφέας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την ανταπόκριση των αναγνωστών στα βιβλία του (με εξαίρεση τον Jo Nesbo!). Πόσο μάλλον όταν είναι πρωτοεμφανιζόμενος. Με εντυπωσίασε πολύ το πόσο αγαπήθηκε ο Χάρης. Τελειώνοντας τα «Βινύλια», είχα στο μυαλό μου χοντρικά τη συνέχειά τους – χωρίς αυτό να μειώνει την αγωνία μου.

Στο πρώτο σας βιβλίο, ανάμεσα στους ήρωες που γνωρίσαμε, ήταν και ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος. Τώρα τον ξανασυναντάμε. Αν και πολύ συμπαθής, θα έλεγα πως απέχει από το πρότυπο των σκληροτράχηλων ντετέκτιβ που βλέπουμε συνήθως. Τι σας ώθησε να τον κάνετε πρωταγωνιστή των ιστοριών σας;

[cc_quote]Απεχθάνομαι τα κλισέ[/cc_quote]Απεχθάνομαι τα κλισέ. Ήθελα ο ήρωας μου να είναι ένας κανονικός άνθρωπος, όχι η εξιδανικευμένη φιγούρα του αστυνομικού που είναι «ψηλός, μελαχρινός, σκληρός και πικραμένος από την κοινωνία». Κι επίσης, ήθελα να αντιμετωπίζει τα προβλήματα που ζούμε όλοι και να απολαμβάνει τις μικροχαρές μας: ένα ωραίο τραγούδι, ένα καλό φαγητό, ένα καλοκαιρινό σινεμά.

Στο «Για μια χούφτα βινύλια» κινούμαστε γύρω από το κέντρο της Αθήνας. Εδώ, ο ήρωας σας ταξιδεύει και εκτός των τειχών της πόλης. Γιατί στην Κρήτη;

Η μισή μου καταγωγή είναι από την Κρήτη, έχω περάσει πολλά καλοκαίρια στα Χανιά τα οποία λατρεύω. Μου αρέσει να γράφω για πράγματα που γνωρίζω καλά και αγαπώ. Κι άλλωστε, ο Χάρης επιστρέφει στην Αθήνα για να λύσει το μυστήριο.

Γιατί αστυνομικό μυθιστόρημα; Τι σας προσέλκυσε σε αυτό το είδος;

Μεγάλωσα διαβάζοντας αστυνομικά μυθιστορήματα, μ’ αρέσουν οι συμβάσεις τους και το γεγονός ότι οι ήρωες τους προσπαθούν να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη. Με γοητεύει ακόμα η νουάρ ατμόσφαιρα των ασπρόμαυρων αστυνομικών ταινιών της δεκαετίας του ’50, και αν μπορούσα θα ντυνόμουν όπως οι ηρωίδες τους: η Λωρήν Μπακόλ, η Μπέτυ Ντέϊβις, η Άβα Γκάρντνερ.

Ποιες είναι οι λογοτεχνικές σας επιρροές και ποια τα λογοτεχνικά σας ινδάλματα;

[cc_quote]τα λογοτεχνικά ινδάλματά μου είναι ένα συνονθύλευμα από κλασική λογοτεχνία και από pulp fiction[/cc_quote]Οι πιο έντονες επιρροές μας είναι συνήθως τα βιβλία που διαβάζουμε στα παιδικά μας χρόνια και στην εφηβεία μας, την εποχή που διαμορφώνουμε την προσωπικότητά μας. Γι’ αυτό τα λογοτεχνικά ινδάλματά μου είναι ένα συνονθύλευμα από κλασική λογοτεχνία – Ντίκενς, Βερν, Χέμινγουεϊ, Στάινμπεκ, Γκράχαμ Γκρην, Βενέζης, Τερζάκης και Τσίρκας – και από pulp fiction: Χάμετ και Τσάντλερ, Πατρίσια Χάισμιθ και Άγκαθα Κρίστι, Τζέημς Κέιν, Τσέστερ Χάιμς, Ρος ΜακΝτόναλντ. Και φυσικά, ο Νικ Χόρνμπι kαι η Νόρα Έφρον. Α! και ο Τζόναθαν Κόου. Σταματήστε με, παρακαλώ.

Σε μια παλαιότερη συνέντευξη σας (στη «Bookpress» και τη Σώτη Τριανταφύλλου) είπατε πως το soundtrack του «Για μια χούφτα βινύλια» περιλαμβάνει Beatles, Dylan, Cohen, Springsteen, Johnny Cash, Travis, άλμπουμ των Αμερικανών τραγουδοποιών της δεκαετίας ‘65-‘75 και σκοτσέζικη pop των τελευταίων είκοσι χρόνων. Ποιο είναι το soundtrack του «Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς»;

Το σάουντρακ του «Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς» περιέχει πολύ ελληνικό ροκ, αλλά και την ξένη μουσική που αγαπούν οι ήρωες: Beatles, Amy Winehouse, Moby, Toumani Diabate.

Όλο το σάουντρακ του βιβλίου «Για μια χούφτα βινύλια» υπάρχει εδώ.

Στην περιγραφή του νέου σας βιβλίου διαβάζω πως διατρέχετε την ιστορία των πρώτων ελληνικών ροκ συγκροτημάτων. Θεωρείτε πως υπάρχει αξιομνημόνευτη ελληνική ροκ σκηνή σήμερα;

Τα συγκροτήματα σήμερα πολλαπλασιάζονται με τρομακτικούς ρυθμούς και δεν μπορώ να τα παρακολουθήσω όσο θα ήθελα. Δεν υπάρχει μία σκηνή, αλλά πολλές, μικρές και ακόμα μικρότερες, τοπικές. Και καθώς το ραδιόφωνο ως τρόπος ενημέρωσης είναι ξεχασμένη ιστορία, ειλικρινά δεν έχω σαφή εικόνα και δεν τολμώ να εκφέρω άποψη. Άλλωστε, δεν είναι εύκολο να συγκρίνει κανείς τα γκρουπ που πέρασαν τη δοκιμασία του χρόνου με τους πρωτοεμφανιζόμενους.

Ο αναγνώστης που δεν έχει επαφή με τη ροκ – εν γένει – μουσική, τι θα βρει στα βιβλία σας;

[cc_quote]Η μουσική είναι ένα επιπλέον στοιχείο στα βιβλία μου[/cc_quote]Να διευκρινίσω κάτι: δεν γράφω μουσικά βιβλία αλλά αστυνομικά. Κι όπως προανέφερα, σαν αστυνομικά που σέβονται το genre, περιέχουν φόνους, γρίφους και τον αγώνα δρόμου ενός αστυνομικού να εξιχνιάσει ένα έγκλημα πριν ο δολοφόνος ξαναχτυπήσει. Η μουσική είναι ένα επιπλέον στοιχείο στα βιβλία μου και συνοδεύει τους ήρωες, όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.

Στο δρόμο και στο σπίτι, στο αυτοκίνητο και στη δουλειά, υπάρχει πάντοτε ένα σάουντρακ στο οποίο δίνουμε μικρότερη ή μεγαλύτερη σημασία. Εκτός όλων αυτών, στο «Έχουνε Όλοι Κακούς Σκοπούς» πρωταγωνιστεί η Αθήνα λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση. Προσπάθησα να μιλήσω για την γλύκα των καλοκαιριών στην άδεια πόλη, την απόλαυση που προσφέρουν οι συναυλίες, τα θερινά σινεμά και οι απλές βραδινές βόλτες.

Κατά τη μεταφραστική σας πορεία έχετε συναντηθεί με σπουδαίους συγγραφείς, υπάρχει κάποιος που σας παίδεψε ιδιαίτερα και κάποιος που αγαπάτε περισσότερο;

Με παίδεψαν πολύ ο Πέρσιβαλ Έβερετ και ο Ρέημοντ Τσάντλερ. Αλλά επειδή ως άνθρωπος είμαι περισσότερο συναισθηματική παρά εγκεφαλική, αγαπώ πολύ τον Νικ Χόρνμπι και τη Μινέτ Γουόλτερς, τον Α. Ι. Μπεζερίδη και τη Νόρα Έφρον. Και φυσικά, τον Λέοναρντ Κοέν -συγγραφέα.

Έπαιξε κάποιο ρόλο η μεταφραστική σας εμπειρία στη συγγραφή;

Η μεταφραστική εμπειρία βοηθάει πάρα πολύ στη διαχείριση του κειμένου. Σε κάνει πιο υποψιασμένο αναγνώστη του γραπτού σου, σε αναγκάζει να μαζεύεις την αφήγηση για να αποφεύγεις «τις κοιλιές» και να ακούς τους διαλόγους με περισσότερη προσοχή, για να διαπιστώσεις αν είναι πειστικοί.

Στο πρώτο σας βιβλίο βλέπουμε να σκιαγραφείτε το τέλος του μικρού δισκάδικου. Αναλογικά, θεωρείτε πως το βιβλίο θα ακολουθήσει την πορεία του βινυλίου (και του cd); Θα είναι τα ψηφιακά βιβλία τα νέα mp3; Και ακολούθως θα γίνουν τα χάρτινα βιβλία είδος για λίγους;

[cc_quote]τα χάρτινα βιβλία προσφέρουν μια διαφορετική αναγνωστική απόλαυση[/cc_quote]Δεν έχω ιδέα. Φαντάζομαι ότι τα ψηφιακά βιβλία θα διαδοθούν περισσότερο, αλλά πιστεύω ότι τα χάρτινα βιβλία προσφέρουν μια διαφορετική αναγνωστική απόλαυση. Για τους ανθρώπους σαν εμένα, τουλάχιστον, που είναι βιβλιοφάγοι. Θα επαναλάβω τις γνωστές κοινοτοπίες: η υφή και η μυρωδιά του χαρτιού, η εικονογράφηση, το βιβλίο σαν αντικείμενο, είναι για μένα αξεπέραστες αξίες. Όπως και τα βινύλια, άλλωστε.

Μιλώντας για την ψηφιακή εποχή, οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα από την ιστοσελίδα σας. Εξαίσια αισθητική και σίγουρα καθόλου συνηθισμένη στον ελληνικό συγγραφικό κόσμο. Είστε υπέρ της κοινωνικής δικτύωσης; Βοηθά έναν συγγραφέα να επικοινωνήσει τη δουλειά του;

Επειδή είμαι πολύ κοινωνικό άτομο και μου αρέσει να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους, η κοινωνική δικτύωση μου ταιριάζει. Αλλά την αντιμετωπίζω πιο πολύ σαν τρόπο επαφής, επικοινωνίας και ανταλλαγής μουσικών, παρά σαν εργαλείο επαγγελματικής προβολής.

Γράφετε αυτή την εποχή; Ξέρω πως ίσως είναι νωρίς, μα δε θα μπορούσα να μη ρωτήσω: υπάρχει στο μυαλό σας νέα περιπέτεια του Χάρη; Ή να περιμένουμε κάτι τελείως διαφορετικό;

Έχω κατά νου την επόμενη περιπέτεια του Χάρη, αλλά είναι νωρίς για να αρχίσω να την καταγράφω. Γράφω όμως πάντοτε, μουσικές κριτικές και αφιερώματα στο www.mic.gr, μικρά διηγήματα για την απόλαυση της γραφής, σκέψεις και ιδέες που ίσως μετασχηματιστούν κάποτε σε κάτι άλλο.

Και πριν κλείσουμε, η κλασσική ερώτηση. Βρίσκεστε στο ερημονήσι, ποιους πέντε δίσκους και ποια πέντε βιβλία παίρνετε μαζί για συντροφιά;

Η απάντησή μου ισχύει μόνο γι’ αυτή τη στιγμή που γράφω. Οι λίστες είναι για να αναθεωρούνται – αλλιώς δεν έχουν πλάκα.

Δίσκους τα «London Calling» (Clash), «There’s a Riot Goin’ On» (Sly & the Family Stone), «Greetings from LA» (Tim Buckley), «Tindersticks 1» (Tindersticks), «Birth of Cool» (Miles Davis).

Από βιβλία «Φαρενάιτ 451» (Ρέη Μπράντμπερι), «Ο ήσυχος Αμερικάνος» (Γκράχαμ Γκρην), «Μιχαήλ Στρογκώφ» (Ιούλιος Βερν), «Το χρυσό σημειωματάριο» (Ντόρις Λέσινγκ), «Ακυβέρνητες Πολιτείες» (Στρατής Τσίρκας) (κλέβω συνειδητά· είναι τριλογία).

[cc_full_width_col
background_color=»f1f1f1″ shadow_color=»888888″ radius=»6″]Περισσότερα για τη Χίλντα Παπαδημητρίου θα βρείτε στην ιστοσελίδα της.

To νέο της βιβλίο με τίτλο «Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», όπως και το «Για μια χούφτα βινύλια».[/cc_full_width_col]

Σχόλια

By | 2017-04-23T22:27:42+00:00 31 Μάιος, 2013|

About the Author:

RADIO CHAT