Παγκάκι κατειλημμένο από »Ξυλοβάτη»: η θέση σας προωθείται

[cc_full_width_col background_color=»f1f1f1″ shadow_color=»888888″ radius=»6″]Θεσσαλονίκη. Έντεκα μ.μ., μπροστά από τη βιτρίνα του Ξυλοβάτη και είναι άδεια, μόνο η ξύλινη πινακίδα είναι στη θέση της. Έμαθα πως κλείνει ο »Ξυλοβάτης» και με έχει πιάσει καρδιοχτύπι ανάμνησης, γιατί μπροστά σε τούτη τη βιτρίνα έχω περάσει ώρες αμέτρητες, εφηβικές κι ενήλικες, έχω φάει χοτ ντογκ, παγωτό μηχανής, πασατέμπο, έχω πιει μπύρα, καφέ, φράουλα γρανίτα, έχω σταθεί με φίλους, φλερτ, με τη μάνα μου, το σκύλο μου. Προς προσανατολισμό σας, ο »Ξυλοβάτης» με τις εικαστικές κατασκευές, κατοικούσε σε μια γωνιά της Ναβαρίνου ανάμεσα στα αρχαία που αποτελούν αιώνιο στέκι γατιών και στους πάγκους πλανόδιων με ράστα που πουλάνε χειροποίητα κοσμήματα.

Και τώρα που το μαγαζί είναι διαθέσιμο, ποιος θα το πάρει και τι θα το κάνει; Ας μη γίνει κανένα εσωρουχάδικο που στη βιτρίνα του θα δεσπόζουν στολές διαφόρων επαγγελμάτων! Ας μη γίνει κομμωτήριο, ή μαγαζί με τσάντες και παπούτσια, ή pet shop, ή γραφείο τελετών, ή οίκος νυφικών, ή μαγαζί με αρκουδάκια! Νιώθω σαν να ‘μαι πέντε χρονών και να μού παίρνουν το παιχνίδι, νιώθω σαν να ‘μαι είκοσι, να μού παίρνουν το παιχνίδι και να κλέβουν και το ποδήλατο μου.

Το βράδυ που πρωτοείδα τους πίνακες του Ξυλοβάτη, στο μυαλό μου σχηματίστηκε κατευθείαν και με μεγάλα γράμματα η λέξη »ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ», προερχόμενη από τη λέξη anima και σημαίνει δίνω ζωή, ζωντανεύω τους ήρωές μου. Είδα λοιπόν, αντικείμενα και φιγούρες ανθρώπων να ξεπηδούν εκτός πίνακα και να διεκδικούν με το έτσι θέλω την εμψύχωσή τους. Τους ήρωές του ο »Ξυλοβάτης», ή αλλιώς ο Γιάννης Καλιεντζίδης , τους δημιουργεί εξόδους, έχουν τάσεις φυγής και τους ανεβάζει πάνω σε μεγάλα κτήρια για να δουν αστέρια, τους φουσκώνει μπαλόνια και τους βοηθά να πετούν ψηλά, τους φτιάχνει σκάλες πάνω σε δέντρα, τους καθίζει σε κούνιες, σε ποδήλατα, σε φεγγάρια, τους ανοίγει παράθυρα στον ουρανό, τους τοποθετεί αγκαλιασμένους πάνω σε παγκάκια. Είπα «σε παγκάκια»;[/cc_full_width_col]

Θα ξεκινήσω από την κοινή μας αγάπη. Παγκάκια! Τι είναι τα παγκάκια για σένα; Γιατί κάθονται τόσο συχνά εκεί οι ήρωές σου;

Aς καθίσουμε, λοιπόν, σε ένα για να τα πούμε καλύτερα! Τα παγκάκια είναι σημείο αναφοράς. Κάτι περισσότερο από μνήμες. Είναι παιδικά ορμητήρια παιχνιδιού, εφηβικά καρδιοχτύπια, διαλογιστικά κέντρα, μια μοιρασμένη σκέψη και μια περασμένη απόγνωση και όλα αυτά σε δημόσιους χώρους. Εκεί που μπορείς να νοιώσεις τη μεγαλύτερη συμμετοχή ή την απόλυτη μοναξιά.

Υπάρχει μια φράση που λέει πως «Όπου η ομορφιά δε θαυμάζεται, η ασχήμια ξεθαρρεύει». Πιστεύεις πως ο εξορισμός της τέχνης από την καθημερινή μας ζωή και η έλλειψη αισθητικής αγωγής, δημιουργεί ακαλαίσθητους ανθρώπους;

Θα μπορούσε να είναι αλήθεια αυτή η φράση, ναι. Απλά δεν πιστεύω πως υπάρχει τέτοιο μέρος στον πλανήτη. Η ομορφιά παντού θαυμάζεται, ακόμα και αν από σκοπιμότητα παραγκωνίζεται, πάντα ξεθαρρεύει. Πιστεύω το αντίθετο, η τέχνη είναι παντού στη ζωή μας, είτε ασχολείσαι σε οποιοδήποτε επίπεδο με αυτή, είτε όχι. Παρεμβάλλει στη ζωή μας με χιλιάδες τρόπους που θα μπορούσαμε άνετα να αγνοούμε, αλλά ευτυχώς αυτό δε συμβαίνει. Ακόμα και αν μας παροτρύνουν σε ένα κουβάρι ακαλαίσθητης ζωής, όλοι ξεχωρίζουμε ομορφιές που μας περιβάλλουν. Ίσως να γίνεται πιο δυσνόητη, ίσως να χρησιμοποιείται ανταγωνιστικά, η ακόμα, να μην έχουμε τον χρόνο να αφεθούμε και να την απολαύσουμε, αλλά μας περιβάλλει, και όλοι έχουμε τις στιγμές μας μαζί της.

Βοηθάει η καλλιτεχνική έκφραση σε περιόδους κρίσης;

Χρειάζεται πολύ δουλειά για κάτι τέτοιο! Κάποτε η τέχνη προειδοποιούσε για τις εικόνες που θα ζούσαμε, προκλητικά και ωμά μερικές φορές, κάποιοι αναγνώριζαν το τι βλέπουν και άλλοι όχι. Τώρα δεν πιστεύω πως υπάρχει έστω και ένας που χρειάζεται να εκτίθεται περισσότερο στην ασχήμια που βιώνει. Τώρα το έργο είναι πιο δύσκολο και απαιτεί περισσότερα από όλους μας.

Είμαστε ηθικά υπεύθυνοι μέσα στην κρίση να κάνουμε καταγραφή και να δοκιμάσουμε άλλους δρόμους. Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ η αν έχει ήδη γίνει, απλά αυτή η τεράστια κινητήρια δύναμη θα μπορούσε στις μέρες μας να μοιράσει χαμόγελο και αισιοδοξία, με νέες εικόνες! Η τέχνη μπορεί. Είναι μια ζωή που ακόμα δεν ήρθε, ένα υποθετικό αύριο, τρέφεται με εφιάλτες και χέζει λιβάδια με παπαρούνες.

Η τέχνη αντικατοπτρίζει την κοινωνία μέσα στην οποία γεννιέται, έτσι κάποια έργα όπως είναι φυσικό επηρεάζονται από τα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Γίνεται ένας καλλιτέχνης χωρίς να προπαγανδίζει και χωρίς να προβάλλει θέσεις στενά κομματικές να εκφράζεται πολιτικά μέσα από τα έργα του;

Με μπέρδεψες εδώ. Γιατί να μην το κάνει; Αν θέλει να εκφραστεί πολιτικά είναι ελεύθερος όπως όλοι μας μέσα στο καφενείο! Δεν είναι κάτι δύσκολο να πεις αυτά που πρεσβεύεις είτε ως ιδέες είτε και με το πολιτικό logo κολλημένο σαν υπογραφή. Είναι θέμα καθαρά προσωπικό το πόσο στενά θέλεις να δοθείς σε ένα σχήμα. Βέβαια κάποιος που αφιερώνει το ταλέντο του σε μια παράταξη δεν είναι και ιδιαίτερα διάνοια, αλλά και ποιος είναι στην τελική;

Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τις εικαστικές κατασκευές; Υπήρχαν ερεθίσματα από το κοντινό σου περιβάλλον;

Ήταν ένας συνδυασμός. Τα ερεθίσματα γύρω από όλη αυτή την εικασία που ονομάζεται τέχνη ήταν καθαρά προσωπικά. Το οικογενειακό μου περιβάλλον δεν είχε την πολυτέλεια κάποιας τέτοιας ενασχόλησης. Ο παππούς μου όμως έφτιαχνε ως χόμπι μουσικά όργανα και όταν έφτασε η στιγμή να πω «θέλω αλλά πως;», συνειδητοποίησα πως 4 γενιές μαζί με εμένα είχαν την τάση να δουλεύουν με εργαλεία ό,τι ήταν δυνατόν (η και αδύνατον σε πολλές περιπτώσεις) να φτιαχτεί, να διορθωθεί, ή να μεταποιηθεί.

Μίλησέ μου για τον »Ξυλοβάτη». Από πού προέκυψε το όνομα και πώς άρχισε το όνειρο να παίρνει μορφή;

Στα 15 μου άρχισα να σκαλίζω ξύλα, τα οποία έβλεπα πως προσπαθούσαν να μοιάσουν με μια άλλη εικόνα γνώριμή μου. Κάθε χαρτζιλίκι γινόταν εργαλείο ή υλικό. Κάθε ελεύθερος νεκρός χρόνος (αυτός που συνήθως γεμίζουμε με τηλεόραση) ήταν χρόνος σκαλίσματος, ασταμάτητα σε κάθε φάση της ζωής μου, μέχρι το στρατό. Εκεί δεν είχα αυτή την πολυτέλεια και εκεί ήταν που αποφάσισα να προσπαθήσω να ζήσω από κάτι που αγαπάω και να μην το αποχωριστώ ποτέ. Ακόμα προσπαθώ έκτοτε.

Το όνομα ήρθε τυχαία, τη στιγμή που το είχα περισσότερο ανάγκη, διαβάζοντας στα γρήγορα τίτλους από βιβλία σε έναν πάγκο (ω! τι τυχαίο!) στην πλατεία Ναβαρίνου. Ο τίτλος ήταν «ονειρομάντης» και σίγουρα δε θα το διάβαζα ποτέ ως γνήσιος εραστής του Μπίτνικ. Διαμερίστηκε αυτόματα και σε κλάσματα δευτερολέπτου είχε γίνει «ονειροβάτης» και το ίδιο στιγμιαία «ξυλοβάτης». Συνέχισα να κατηφορίζω προς τη θάλασσα το ίδιο απότομα και χρειάστηκαν απλά τα επόμενα 10 μου βήματα για να ξέρω πως είχα βρει μια νέα ονομαστική ταυτότητα. Τρία λεπτά μετά, ήμουν στο εργαστήριο του φίλου γραφίστα, σε προκαθορισμένο ραντεβού με τίτλο: ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΟΝΟΜΑ! ΤΕΛΕΙΩΝΕΕΕ!

Το ότι επέλεξες να ανοίξεις το μαγαζί σου στη Ναβαρίνου, ήταν τυχαίο; Ή έχουν εδώ κάτι οι άνθρωποι και ο χώρος που σε εμπνέει;

Ήταν απόλυτα τυχαίο! Κάλυπτε τις ανάγκες και τις απαιτήσεις μου για κάτι καλύτερο από τον προηγούμενο χώρο που στεγαζόμουν. Απλά θέλω να προσθέσω πως όταν ήμουν 18 χρονών και κατεβαίναμε στη συγκεκριμένη πλατεία ως στέκι, λέγαμε με τον κολλητό μου, τι ωραία θα ήτανε να είχαμε ένα μαγαζί πάνω σε αυτόν τον δρόμο, και αυτή τη θάλασσα κόσμου και πολιτισμού στο κέντρο της πόλης μας να τη γευόμασταν καθημερινά κι αδιάκοπα. Στα 32 που μετακόμισα στην πλατεία, ο φίλος είχε το εργαστήριο γραφιστικής ακριβώς απέναντι! Ναι! Ήταν τυχαίο…(;)

Υπέκυψες ποτέ σε βιομηχανοποίηση της τέχνης σου για βιοποριστικούς λόγους ή δεν μπορείς να κάνεις βήμα δίχως έμπνευση;

Φυσικά και έχω υποκύψει, δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να μην το κάνω! Απλά προσπαθώ να το κάνω αξιοπρεπώς και χωρίς να προδώσω κατά κύριο λόγο, τον εαυτό μου. Βιώνω την σκληρή πλευρά της πραγματικότητας που αντιμαχόμαστε όλοι! Και αυτό θα έπρεπε να είναι τιμή μου.

Ο αποχωρισμός είναι δύσκολο πράγμα. Δένεσαι συναισθηματικά με έργα σου τόσο ώστε να μην μπορείς να τα αποχωριστείς; Φοβάσαι καμιά φορά μήπως πάνε σε λάθος χέρια;

Ναι και στα 2! Στην αρχή ήταν πάρα πολύ δύσκολο να τα αποχωρίζομαι. Είχα μάθει, αφού καταλάμβαναν κάθε χώρο που ζούσα, να κοιμάμαι μαζί τους, να τα μοιράζομαι απλά και άλλοτε να τα χαρίζω. Αλλά με το εμπόριο τα πάντα αλλάζουν. Κάναμε λοιπόν τη συμφωνία να θεωρούνται αντικείμενα με σκοπό και να πρέπει να ταξιδέψουν ώστε να τον εκπληρώσουν. Έχω συναντήσει έργα μου μετά από 10ετιες,εντελώς τυχαία και ήταν πάντα συγκλονιστικό! Πριν μια εβδομάδα πήγα για δουλειά σε ένα σπίτι και είχε μέσα στο σαλόνι ένα τεράστιο έργο μου φτιαγμένο πριν από 13 χρόνια. Το άγγιξα με την δικαιολογία πως μοιάζει τόσο ακούραστο στο χρόνο.

Κινείσαι ανάμεσα σε ζωγραφική και γλυπτική. Πώς προέκυψε αυτό το πάντρεμα;

Ξεκίνησα με γλυπτική ,έστω με τον δικό μου «primitive» τρόπο. Το χρώμα και τα πινέλα ήρθαν μετά, όταν ήμουν έτοιμος να απορροφήσω περισσότερα υλικά, να πειραματιστώ, να χρησιμοποιήσω και άλλες δυνάμεις ώστε να συνθέσω την ιδέα μου.

Τι υλικά χρησιμοποιείς;

Ξύλα από παντού: φύση, εμπορίου, παλιατζίδικα και σκουπίδια. Μέταλλα, κάθε είδους αρκεί να έχω την δυνατότητα να τα επεξεργαστώ: πολυεστέρες, πλεξιγκλάς, χρώματα ακρυλικά και βερνίκια κάθε είδους. Σύρματα, καρφιά, βίδες, καπάκια, οτιδήποτε μπορεί να συμβάλει στο να υλοποιηθεί η εικόνα και ταυτόχρονα να μπορεί να σταθεί δυνατό στο χωροχρόνο.

Κόκκινο. Γιατί χρησιμοποιείς τόσο πολύ το κόκκινο χρώμα;

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Πάντως λατρεύω να το δουλεύω αλλά και να με περιβάλλει στους χώρους που θεωρώ δικούς μου. Ίσως κάποιος ψυχαναλυτής εδώ να ήταν πολύ χρήσιμος!

Έχω παρατηρήσει ότι στις ανθρώπινες φιγούρες που δημιουργείς, περιορίζεσαι στα αδρά χαρακτηριστικά και δε στέκεσαι στις λεπτομέρειες. Γιατί το κάνεις αυτό;

Αυτό συμβαίνει σε ένα τμήμα της δουλειάς μου ναι, αν και στα γλυπτά, το πρόσωπο είναι σημαντικό μέρος, στα περισσότερα έργα μου δεν απασχολεί το πρόσωπο του ήρωα, μερικές φορές ούτε και το φύλο. Επικεντρώνεται η προσοχή μου στην πράξη, στη στιγμή που αναπαράγω, στην εικασία που γεννιέται. Γι αυτό δεν εμπλέκομαι σε λεπτομέρειες και άλλες «παραπλανήσεις».

Στην αρχαία Αθήνα πίστευαν ότι «το καλόν (ωραίον), ηθοποιεί τον θεατήν του». Μπορεί η τέχνη να διαμορφώσει ηθικά έναν άνθρωπο;

Τα πάντα μπορούν να διαμορφώσουν ηθικά έναν άνθρωπο, πόσω μάλλον ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μας. Είναι μέγιστο να μεγαλώνεις και να ζεις όμορφα, με παιδεία και τέχνη, να έχεις ζήσει την καλύτερη θέα στην πόλη, δυστυχώς όμως υπάρχουν και τα υπόγεια και είναι γεμάτα. Η τέχνη είναι παντού στα ενδιάμεσα και μεταφέρει αιώνες παιδεία για κάθε θεατή. Από την μουσική που ακούμε μέχρι την αγκράφα στη ζώνη μας, τρέφονται χιλιάδες όνειρα και επαναστάσεις. Παραφράζοντας την κλασσική αμερικανιά, θα έλεγα πως το θέμα δεν είναι τι μπορεί να κάνει η τέχνη σε σένα, αλλά τι μπορείς εσύ να την αφήσεις να κάνει.

Ως πατέρας, τι θα ήθελες να μάθεις στο παιδί σου;

Θα ήθελα να τού μάθω να αγγίζει.


ΥΓ: Όσο υπάρχει εργαστήριο με μουσική, καφέ, τσιγάρο, πινέλα, ανοιχτές μπογιές, ξύλα και μέταλλα, είμαι βέβαιη πως ο »Ξυλοβάτης» θα συνεχίσει να αγγίζει συναίσθημα και να δίνει μορφή με την ψυχή σου. Οι βιτρίνες είναι όμορφες, πιο όμορφο όμως είναι αυτό που μπορούν να διηγηθούν τα αντικείμενα μέσα από τη βιτρίνα, και το καλύτερο; Να φύγει η βιτρίνα και τα αντικείμενα να μην πάψουν να μιλούν, να ‘χουν ακόμα ιστορίες να διηγηθούν και ακροατές που θα κλείνουν τα μάτια και θα ακούνε.

Σχόλια

By | 2017-04-23T22:28:20+00:00 6 Φεβρουάριος, 2013|
RADIO CHAT