[cc_full_width_col background_color=»f9f9f9″ shadow_color=»a8a8a8″ radius=»6″] Είναι μερικές στιγμές, σπάνιες, που ακούς ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο και όλα γύρω σταματούν. Είναι οι λέξεις του, η μελωδία του, είναι όλα όσα περικλείει στα λίγα λεπτά που διαρκεί. Αυτά που καταφέρνουν να παρασύρουν τα συναισθήματα σου σε ένα χορό. Και τότε θέλεις απευθείας να γνωρίσεις τους ανθρώπους που κρύβονται πίσω από αυτό. Τρέχεις, γράφεις σε ένα χαρτάκι τον τίτλο για να το ψάξεις έπειτα.

Αυτό ακριβώς έπαθα μόλις άκουσα τον Στάθη Δράκο να τραγουδά το «In Colors». Το repeat ήταν αναπόφευκτο. Μετά, άκουσα όλο το δίσκο. Εξαίσιος. Οι μελωδίες που ξεχύθηκαν από τα ηχεία γέμισαν το χώρο χρώματα. Ανέλπιστο. Υπέροχο. Σε μια εποχή εν πολλοίς ανέμπνευστη, με τη δημιουργικότητα να γίνεται έρμαιο της αναβλητικότητας, είναι πέρα για πέρα αισιόδοξο να συναντά κανείς ανθρώπους ταλαντούχους που παραδίδουν στο κοινό δουλειές που ξεχειλίζουν από έμπνευση.

Μα, να μη σας τα πω όλα. Γιατί τους Minor Project αξίζει να τους ανακαλύψεις, να τους ακούσεις και έπειτα να τους ξανακούσεις. Αφού βέβαια διαβάσεις τα όσα είπαμε με τον Στάθη Δράκο, τραγουδιστή και συνθέτη τους.[/cc_full_width_col]

Ας ξεκινήσουμε από τα «βασικά». Πώς προέκυψε το όνομά σας;

Δεν υπήρχε σαφής προσανατολισμός, απλά κάποια στιγμή αποφασίσαμε να αφήσουμε στην άκρη την όποια χαζομάρα κυριαρχούσε στη σκέψη μας και να βρούμε ένα όνομα που ξεφεύγει από «inside jokes» και μπορεί με κάποιο τρόπο να σταθεί αξιοπρεπώς δίπλα από ένα νέο σχήμα. Μας άρεσε σαν άκουσμα. Πολύ. Ουσιαστικά δεν υπήρχε κάτι πιο βαθυστόχαστο, αλλά στη συνέχεια είδαμε πως για κάποιο ανεξήγητο λόγο μας ταιριάζει. Ταιριάζει στη μουσική μας, ταιριάζει στη σκέψη μας.

Πώς άρχισαν, λοιπόν, όλα;

Είχα κάποιες συνθέσεις στον υπολογιστή μου. Live δεν είχε γίνει. Κάποια στιγμή, τον Ιούνιο του 2010, οι φίλοι μας οι «B-sides» είχαν την παρουσίαση του δίσκου τους και με κάλεσαν να πάω να παίξω τα κομμάτια μου. Ήταν κάπως παράτολμο να καλέσω τα παιδιά και να σχηματίσουμε μπάντα σε μια εβδομάδα για τις ανάγκες εκείνου του live, αλλά τελικά ήταν ωραία παράτολμο, μιας και τότε ξεκίνησαν όλα. Και συνεχίζουν μέχρι σήμερα.

Αγγλικός στίχος. Γιατί;

Μάλλον γι’ αυτό ευθύνονται τα ακούσματα που είχα όταν άρχισα να γράφω. Ίσως και η μουσική σκηνή στην Πάτρα. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Είναι ερώτηση που μας γίνεται συχνά και πολλές φορές. Απορώ με τον ίδιο μου τον εαυτό που δεν μπορώ να απαντήσω σε ένα «γιατί».

Διακρίνει κανείς στο δίσκο σας μια νοσταλγική χροιά, αντιλαμβάνεται ίσως και μια «χατζιδακική» επιρροή. Είναι αληθής αυτή η διαπίστωση; Και ποιες είναι οι μουσικές επιρροές/ακούσματα σας;


η xατζιδακική επιρροή προφανώς και υπάρχει
Η xατζιδακική επιρροή προφανώς και υπάρχει. Όσον αφορά τις υπόλοιπες επιρροές, το κάθε μέλος έχει τις δικιές του. Οι δικές μου, επηρεάζουν κυρίως την καθαρά μουσική και στιχουργική πλευρά των τραγουδιών μας, ενώ των υπολοίπων παιδιών δίνουν αυτή τη χροιά στον ήχο κατά την πραγμάτωση της ενορχήστρωσης και των live εμφανίσεων.

Από πού αντλείτε έμπνευση; Ποια είναι τα «υλικά» των τραγουδιών σας;

Δεν έχουμε κάποια μεγάλη δισκογραφία για να μπορώ να απαντήσω πιο γενικά, αλλά όσον αφορά τον πρώτο δίσκο, η βασική επιρροή ήταν οι άνθρωποι της μέχρι τώρα ζωής μου. Το πως με έπλασαν, το πως με αγάπησαν ή με εξόργισαν. Ίσως για αυτό αγαπάω τόσο πολύ τον πρώτο μας δίσκο. Είναι ένα μικρό ξέσπασμα που δεν θα μπορούσα να εκφράσω αλλιώς.

Υπάρχει κάποια συνεργασία–όνειρο;


το βασικό όνειρο είναι να συνεχίσουμε να έχουμε την ίδια λογική όσον αφορά την τέχνη μας και τους ανθρώπους μας
Η αλήθεια είναι πως η κάθε συνεργασία μας εξελίσσεται σε όνειρο. Έχουμε γνωρίσει καταπληκτικούς ανθρώπους μέσα από τις συνεργασίες μας, οπότε δεν υπάρχει λόγος να δώσουμε ένα συγκεκριμένο όνομα και να το ονομάσουμε «Συνεργασία Ονείρων». Ας πούμε ότι το βασικό όνειρο είναι να συνεχίσουμε να έχουμε την ίδια λογική όσον αφορά την τέχνη μας και τους ανθρώπους μας.

Σε κάποιον που δε σας ξέρει, ποιο τραγούδι σας θα του προτείνατε να ακούσει, ως -ίσως- το χαρακτηριστικότερο της μουσικής σας;

Νομίζω πως είναι όλα αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους για να μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει αυτό το ένα που μπορεί να είναι καθρέφτης της όλης μουσικής μας ύπαρξης. Αν υπάρχει ωστόσο ένα τραγούδι που εκφράζει εμένα καλύτερα, αυτό είναι το «Carrying your pain could be my greatest happiness». Δύσκολο, ξέρω. Αλλά αυτό είναι.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι –ελληνικό ή ξένο- που θα θέλατε να διασκευάσετε;

Η αλήθεια είναι πως από το ξεκίνημα κιόλας υπάρχουν τραγούδια που αγαπάμε και τα παρουσιάζουμε διασκευασμένα σε αρκετές από τις εμφανίσεις μας. Η «Χειραψία» των Κόρε Ύδρο και η «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζηδάκι είναι ίσως τα πιο χαρακτηριστικά.

Το εξώφυλλο σας κοσμεί ένα Viewmaster. Γιατί επιλέξατε αυτό για τον πρώτο σας δίσκο;

Η υπέροχη γραφίστρια μας, ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που άκουσε το δίσκο μας, πριν καν γίνει δίσκος. Από ότι μας είπε, αυτό που εισέπραξε ήταν μια παιδικότητα και μια νοσταλγία. Και αυτός ήταν ο τρόπος της να το οπτικοποιήσει. Την αγαπάμε . Για αυτό και για άλλα πολλά. It’s Friday.

Ο δίσκος διανέμεται (και) μέσω διαδικτύου και μάλιστα μπορεί κανείς να τον αποκτήσει δωρεάν. Το μέλλον της δισκογραφίας διαγράφεται, λοιπόν, μέσω του διαδικτύου;


το παρόν της δισκογραφίας βασίζεται στο Διαδίκτυο
Θα έλεγα πως το παρόν της δισκογραφίας βασίζεται στο Διαδίκτυο και στους ανθρώπους που δεν το φοβούνται και είναι ενεργοί χρήστες του. Το μέλλον είναι πάντα θαμπό. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος, μπορείς ωστόσο να ελπίζεις. Εγώ ελπίζω να συνεχίσει αυτή η πορεία της ελεύθερης διακίνησης τέχνης που έχει αρχίσει εδώ και λίγα χρόνια και πολύ μου αρέσει.

Είναι βιώσιμη αυτή η λύση για τους μουσικούς;

Είναι σίγουρα παραγωγική και τους προσδίδει μια ελευθερία η οποία είναι αξιοζήλευτη. Αν μιλάς για το αν μπορεί κάποιος μουσικός να ζήσει στηριζόμενος σε αυτό το μοτίβο, η γνώμη μου είναι πως ναι. Το Διαδίκτυο αποτελεί εκτός των άλλων διαφήμιση.

Τα νέα μέσα επικοινωνίας –τα κοινωνικά δίκτυα για παράδειγμα- φέρνουν πλέον τον καλλιτέχνη σε άμεση επαφή με το κοινό του. Θεωρείτε ότι βοηθούν ουσιαστικά στην προώθηση της δουλειάς του;


το θέμα είναι να μην στηρίζεσαι μόνο στην διαφήμιση, αλλά και στη δουλειά σου
Εμείς αν δεν είχαμε τον τρόπο αυτό για να κάνουμε τη μουσική μας γνωστή, δεν θα είχαμε αρχίσει από πουθενά. Δεν θα είχαμε τρόπο να το κάνουμε. Οπότε, αν μη τι άλλο, δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει οποιαδήποτε αρνητική επιρροή πάνω μας. Το θέμα είναι να μην στηρίζεσαι μόνο στην διαφήμιση, αλλά και στη δουλειά σου. Από εκεί ξεκινούν και εκεί τερματίζουν όλα. Το αν τύχει και διαφημιστεί η δουλειά σου με το σωστό τρόπο είναι ένα άλλο «συν».

Ποια στιγμή της μέχρι τώρα πορείας σας ξεχωρίζετε;

Την ημέρα που πιάσαμε το δίσκο στα χέρια μας. Όταν ανοίξαμε την πρώτη κούτα και τον είδαμε. Τον ανοίξαμε και τον ακούσαμε. Ήταν καταπληκτικό συναίσθημα. Μακάρι να είναι παρόμοιο και όταν πιάσουμε στα χέρια μας το δεύτερο.

Πόσο «εύκολο» είναι να ζήσεις μια ζωή …«Ιn colors», σε μια Ελλάδα που παραπαίει;


είτε θα διαλέξεις να ζεις με σεβασμό στον δίπλα, στον φίλο, στον άγνωστο, είτε θα πέσεις στην παγίδα της μιζέριας και της κινδυνολογίας και θα γίνεις ένας κακομούτσουνος γραφικός κύριος
Δεν ξέρω αν είναι εύκολο ή δύσκολο. Είναι σίγουρα τρόπος ζωής. Είναι προσωπικό το θέμα. Είτε θα διαλέξεις να ζεις με σεβασμό στον δίπλα, στον φίλο, στον άγνωστο, είτε θα πέσεις στην παγίδα της μιζέριας και της κινδυνολογίας και θα γίνεις ένας κακομούτσουνος γραφικός κύριος. Κάνω μεγάλη προσπάθεια για να ανήκω στην πρώτη κατηγορία αν και καμιά φορά είναι όντως δύσκολο.

Τα μελλοντικά σας σχέδια τι περιλαμβάνουν;

Περιλαμβάνουν μια σειρά εμφανίσεων σε Αθήνα και επαρχία και ένα σωρό ακόμα πράγματα που προκύπτουν μέρα με τη μέρα και μας έχουν βρει λίγο «απροετοίμαστους» ψυχολογικά. Ωστόσο, θα είναι ίσως η πιο ενεργή χρονιά μας η φετινή.

Και λίγο πριν κλείσουμε, θα ‘θελα να μου πείτε ένα όνειρο και μια ευχή των Minor Project.


να συνεχίσει η Τέχνη να υπάρχει στην Ελλάδα, να εξελίσσεται
Να συνεχίσει η Τέχνη να υπάρχει στην Ελλάδα, να εξελίσσεται, ώστε να έχουμε μετά από λίγα χρόνια να θυμόμαστε ότι στην εποχή μας το κύριο χαρακτηριστικό ήταν η έκρηξη της εναλλακτικής τέχνης και όχι αυτή η χαοτική κοινωνικοπολιτική διαταραχή που φαίνεται να μας καταβάλει και δυστυχώς να μας χαρακτηρίζει.

Περισσότερα για τους Minor Project μπορείτε να βρείτε εδώ, αλλά και στη σελίδα τους στο Facebook.

Και δυο προσωπικές επιλογές από το δίσκο τους, για να πάρετε μια μικρή γεύση:

Σχόλια