Ο Amos Gitai στο maga.gr

[cc_full_width_col background_color=»f1f1f1″ shadow_color=»888888″ radius=»6″]O Δρ Amos Gitai δεν είναι ένας ακόμη διάσημος κινηματογραφιστής.

Γιος σημαντικού αρχιτέκτονα της Bauhaus, γεννήθηκε στη Χάιφα το 1950 και σπούδασε και ο ίδιος αρχιτεκτονική στο Techion και στο UCLA Berkeley. Ξεκίνησε την απασχόλησή του με τον κινηματογράφο με μια μηχανή 8 χιλιοστών καταγράφοντας τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του ’73, ενώ υπηρετούσε ως διασώστης του στρατού. Στα γενέθλιά του, την ίδια χρονιά, το ελικόπτερο που επέβαινε καταρρίφθηκε από πύραυλο. Έκτοτε έχει κάνει σκοπό της τέχνης του τη μελέτη της συνύπαρξης των ανθρώπων και την προαγωγή της συμφιλίωσης.

Πριν λίγες εβδομάδες, η υπογραφή του βρέθηκε ανάμεσα σε εκείνες του νομπελίστα λογοτεχνίας Dario Fo, του νομπελίστα ειρήνης Elie Wiesel, του Bernard Kouchner των Γιατρών του Κόσμου, του φωτογράφου της Benetton Oliviero Toscani, και άλλων προσωπικοτήτων, κάτω από την ανοικτή επιστολή «Είμαστε Όλοι Έλληνες Εβραίοι», που θέτει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων για τον ρατσισμό στη χώρα μας και αλλού με αφορμή την είσοδο της «Χρυσής Αυγής» στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Ο Amos Gitai, είναι ένας πραγματικός διανοούμενος με πολλά ένσημα στα ανθρώπινα δικαιώματα. Μου έκανε την ιδιαίτερη τιμή να μου παραχωρήσει μια σημαντική συνέντευξη που είναι γεμάτη αλήθεια.[/cc_full_width_col]

Η ανοικτή επιστολή «Είμαστε όλοι Έλληνες Εβραίοι», που δημοσιεύθηκε πρόσφατα σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες έχει προκαλέσει μεγάλη αίσθηση και εκλαμβάνεται ως ένα αφυπνιστικό μήνυμα. Εκτός από εσάς, συνυπογράφουν άλλοι μεγάλοι διανοούμενοι της εποχής μας. Τόσο στην επιστολή αυτή, καθώς και στην εισαγωγή σας στα «Ίχνη», την οπτικοακουστική έκθεσή σας στη φετινή Μπιενάλε του Βερολίνου, τονίζετε ότι «οι παλιές πληγές φαίνεται να ανοίγουν ξανά». Μετά την Ουγγαρία, τη Λετονία και την Αυστρία, τώρα και στην Ελλάδα. Πιστεύετε ότι η ακροδεξιά ιδεολογία και τα πολιτικά κόμματα όπως η «Χρυσή Αυγή», εξαπλώνονται στην Ευρώπη; Τι πραγματικά συμβαίνει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο;

[cc_quote]μας προκαλεί σοκ ότι συμβαίνει και στην Ελλάδα[/cc_quote]Διάβασα πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας, κ. Joschka Fischer. Υποστήριζε σε αυτό ότι η Γερμανία έχει ασκήσει υπερβολική πίεση στις ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται κάτω από το βάρος του χρέους και ότι αυτή η πίεση οδηγεί την Ευρώπη στα άκρα.

Νομίζω λοιπόν ότι αυτό είναι το ένα σοβαρό φαινόμενο. Το άλλο φαινόμενο είναι πραγματικά η εμφάνιση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του αντισημιτισμού, ακόμη και με τη μορφή νεοναζιστικών κομμάτων σε διάφορες χώρες. Μας προκαλεί σοκ ότι συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Το πρόσφατο επεισόδιο ενός μέλους του ελληνικού νεοναζιστικού κόμματος να επιτίθεται μέσα σε ένα τηλεοπτικό στούντιο αναμεταδόθηκε παντού. Νομίζω ότι πρόκειται για μια πολύ ανησυχητική κατάσταση.

Συνδέονται αυτά τα δύο φαινόμενα; Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι η αύξηση των ψήφων της «Χρυσής Αυγής» στην Ελλάδα είναι ουσιαστικά μια απλή αντίδραση των Ελλήνων ψηφοφόρων προς τη δεινή οικονομική μας πραγματικότητα. Θα συμφωνούσατε ότι υπάρχει πράγματι σχέση ανάμεσα στην οικονομική ύφεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την άνοδο του εθνικισμού, ή του ναζισμού, από την άποψη ότι η σκληρή λιτότητα προετοιμάζει το έδαφος για τέτοιες ακραίες ιδεολογίες;

[cc_quote]ο ρατσισμός υπάρχει κάτω από την επιδερμίδα της κοινωνίας[/cc_quote]Πιστεύω ότι μόνο εν μέρει συνδέονται. Νομίζω ότι ο φασισμός είναι εγγενής στο σώμα διαφόρων κοινωνιών και πιθανότατα κάτω από υπερβολική πίεση ξυπνάει, αλλά πάντως προϋπάρχει.

Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια, ενώ σχεδιάζαμε μια πολύ μεγάλη παράσταση με τη Ζαν Μορό στην Επίδαυρο, μια προσπάθεια αντισημιτικών ομάδων να μποϊκοτάρουν την παράσταση, σε μια ρατσιστική βάση. Νομίζω λοιπόν ότι υπάρχουν αυτά τα ρατσιστικά, ή και αντισημιτικά στοιχεία σε νάρκη, κάτω από την επιδερμίδα της κοινωνίας.

Έχουν βρει τώρα μια νέα ευκαιρία να εκμεταλλευτούν ώστε να αποσπάσουν τις ψήφους. Μένει να δούμε τι θα συμβεί. Είμαι βέβαιος ότι μπορείτε να κρίνετε καλύτερα από μένα, αλλά ακούγεται περισσότερο ως μια δικαιολογία για τη ρατσιστική και αντισημιτική προπαγάνδα. Η σχέση αυτή λοιπόν δεν είναι σαφής.

Απλώς αναρωτιόμουν αν αυτό το ενδεχόμενο, της σύνδεσης δηλαδή των δύο φαινομένων, επισημαίνεται στην ανοιχτή επιστολή, καθώς αναφέρεται σε αυτήν ότι «το δόγμα της λιτότητας θα πρέπει να καταρριφθεί».

Είναι προφανώς μια δύσκολη στιγμή για την ελληνική κοινωνία, για τους εργαζόμενους. Είμαι βέβαιος ότι είναι δύσκολη. Αυτές οι ακροδεξιές ομάδες τη χρησιμοποιούν για την επαναφορά παλαιότερων συνθημάτων τους.

Καταλαβαίνω τι εννοείτε. Στις εκλογές του περασμένου μήνα στην χώρα μου, η νεο-ναζιστική «Χρυσή Αυγή» έλαβε 6,5% των ψήφων ακόμη και σε περιοχές που έχουν βιώσει σφαγές κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως τα χωριά των Καλαβρύτων και του Διστόμου. Παράλληλα, στο Δίστομο, οι συγγενείς των θυμάτων της ναζιστικής βίας του Πολέμου διεκδικούν ενεργά ακόμη, τις εκκρεμείς μεταπολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία. Υπάρχει τρόπος για να ερμηνεύσουμε αυτό το οξύμωρο; Μήπως οι άνθρωποι τείνουν να ξεχνούν παλιές πληγές, ή είναι εύκολο να μπορούν να εξαπατηθούν υπό τις κατάλληλες συνθήκες;

Νομίζω ότι αυτές οι καταστάσεις είναι κυκλικές. Το ίδιο μίσος είναι γνωστό εδώ και πολλούς αιώνες. Μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο οι ομάδες αυτές δεν τολμούσαν να σηκώσουν τα κεφάλια τους. Τώρα χρησιμοποιούν την ελληνική οικονομική δυσπραγία για να το κάνουν. Προσπαθούν να είναι παρούσες. Νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι το είδος της εμπειρίας που ζούμε σήμερα.

Μήπως δεν καταφέρνουμε να μάθουμε από το παρελθόν; Θεωρείτε ότι υπάρχουν ακόμη περιθώρια για το όραμα μιας μεταπολεμικής Ευρωπαϊκής ηπείρου χωρίς ρατσισμό και αντισημιτισμό, πολιτικά και δημοσιονομικά ενοποιημένης; Εξάλλου, μια οικονομική κρίση πυροδότησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Φοβάστε ότι η Ευρώπη θα επαναλάβει τον κακό εαυτό της;

[cc_quote]μαίνεται μια μάχη στην καρδιά της Ευρώπης[/cc_quote]Πιστεύω ότι η ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, οπότε θα δούμε. Ελπίζω όμως ότι οι ηγέτες της Ευρώπης θα δείξουν ευαισθησία στην ταλαιπωρία των ανθρώπων και δεν θα τροφοδοτήσουν αυτό το είδος συναισθημάτων μίσους παρέχοντάς τους το οικονομικό πρόσχημα. Ξέρω ότι η οικονομική ανάπτυξη βρίσκεται σε κατιούσα, αλλά νομίζω ότι αυτό θα αλλάξει φορά δεδομένης της εκλογής του Φρανσουά Ολάντ στην προεδρία της Γαλλίας. Δείχνει λιγότερο ενδοτικός προς τις άκαμπτες οικονομικές θεωρίες. Θα δούμε ποιό θα είναι το αποτέλεσμα.

Μαίνεται μια μάχη στην καρδιά της Ευρώπης, για ό,τι πραγματικά αυτή η ήπειρος εκπροσωπεί, αλλά και για τον τρόπο που θα πρέπει να διεξάγει τις υποθέσεις της στο μέλλον. Δεν νομίζω ότι η μάχη έχει κριθεί ακόμη. Είναι καλό που ο Ολάντ δεν μιλάει μόνο για την οικονομία. Δεν αναφέρομαι στην εσωτερική ελληνική κατάσταση. Νομίζω όμως ότι είναι καλό να υπάρχει μια μετριοπαθής πρόταση στη διαχείριση της οικονομίας, που δεν θα κυριαρχείται από την πολύ αυστηρή λιτότητα.

Μου αρέσει η Ελλάδα. Ήταν ο τόπος όπου οι άνθρωποι έδειξαν για πρώτη φορά ευαισθησία στη δημιουργικότητα. Από τα ποιήματα του Καβάφη, μέχρι τους στοχαστές της αρχαιότητας. Ελπίζω, λοιπόν, ότι η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει εντός της Ευρωπαϊκής δομής, αλλά νομίζω ότι και οι άλλοι Ευρωπαίοι θα κάνουν την προσπάθεια να κρατήσουν την Ελλάδα.

Προφανώς, όπως γνωρίζετε, είμαι ένας κινηματογραφιστής και πρέπει πάντα εμείς οι καλλιτέχνες να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί να μην καταστήσουμε τους πολιτικούς άνεργους … υπάρχει αρκετή ανεργία ήδη! Αλλά οι πολιτικοί πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους. Να προσπαθούν δηλαδή για έναν καλύτερο κόσμο για όλους μας. Σε αυτή την κατεύθυνση, πρέπει να είναι δημιουργικοί. Έτσι μπορούν μερικές φορές να εμπνευστούν από εμάς, τους ανθρώπους που κάνουμε κινηματογράφο, ή τους λογοτέχνες, ή άλλους ανθρώπους των τεχνών, για να βρουν δημιουργικές λύσεις. Ώστε αυτή η κατάσταση, στην οποία έχει βρεθεί η Ευρώπη, να μη συνεχίσει στον δρόμο που πορεύεται σήμερα.

Οι ταινίες σας είναι ένα ταξίδι στην Εβραϊκή μνήμη, ένα δυνατό σχόλιο πάνω στις θρησκευτικές και ιστορικές παραδόσεις του λαού σας. Νιώθετε ότι η τέχνη είναι πράγματι σε θέση να μαλακώσει τις ρατσιστικές συμπεριφορές; Μπορεί η τέχνη να επιτύχει ό,τι οι πολιτικοί ηγέτες συχνά δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν οι ίδιοι;

[cc_quote]οι καλλιτέχνες μπορούμε να συμβάλουμε σε αυτόν τον διάλογο[/cc_quote]Η αδυναμία της τέχνης είναι ότι δεν μπορεί να αλλάξει απευθείας την πραγματικότητα. Υπάρχουν πιο αποτελεσματικοί τρόποι για να γίνει αυτό, μέσω της πολιτικής. Αλλά εμείς οι καλλιτέχνες μπορούμε να ευαισθητοποιήσουμε τους ανθρώπους, και τότε αυτό είναι μια καλή αρχή, την οποία δεν πρέπει να διστάζουμε να κάνουμε.

Αν η τέχνη υπηρετεί μόνο τη βιομηχανία του θεάματος, ή εγκλωβίζεται σε έναν πολύ επίσημο χαρακτήρα και δεν μιλάει για το κοινωνικό πλαίσιο, τότε νομίζω ότι χάνει ένα μέρος του ρόλου της, που είναι να καταγράφει τον πόνο και να μιλάει για τη συνύπαρξη των ανθρώπων. Στη δουλειά μου, προσπαθώ πάντα να διαπραγματεύομαι μια μορφή συνύπαρξης μεταξύ των συμπατριωτών μου και των λαών της περιοχής. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας τρόπος με τον οποίο οι καλλιτέχνες μπορούμε να συμβάλουμε σε αυτόν τον διάλογο.

Φέρνετε στο μυαλό μου την ταινία σας «Μέρα με τη μέρα», που αναδεικνύει τη συνύπαρξη Αράβων και Ισραηλινών ως το κύριο ζητούμενο. Γενικεύοντας, είναι πράγματι εφικτή η συνύπαρξη λαών από διαφορετικές κουλτούρες και εθνικότητες στον ίδιο χώρο; Για παράδειγμα στη χώρα μου, έχει δημιουργηθεί πρόσφατα μια σειρά από στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους λαθρομετανάστες, που περιβάλλονται από φράκτες, … ως μέσο για τον περιορισμό της παράνομης μετανάστευσης που υλοποιείται με ευρωπαϊκά χρήματα. Αποτελεί ο φράχτης την εικόνα της νέας Ευρωπαϊκής πραγματικότητας; Μήπως το όραμα της αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών λαών, ή των ανθρώπων που είναι απλώς διαφορετικοί, καθίσταται απελπιστικά ρομαντικό;

Είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Έχουμε και στο Ισραήλ πάρα πολλούς τοίχους και φράχτες. Ο πλανήτης μας είναι γεμάτος από πάρα πολλά εμπόδια, ενώ υπάρχει ολοένα και λιγότερη συμπόνια της μιας ομάδας ανθρώπων για την άλλη. Αυτό που αρχίσαμε να συζητάμε με την ερώτησή σας, αποτελεί μια ακραία ένδειξη αυτών των φαινομένων στον κόσμο μας.

Οι άνθρωποι που επικεντρώνονται σε αυτά και τα συντηρούν, αναπαράγουν εθνικισμό, στις χειρότερες περιπτώσεις φασισμό και ξενοφοβία. Μισούν οποιονδήποτε, ή ο,τιδήποτε είναι διαφορετικό από τους ίδιους.

Αν κάνατε μια ταινία για τη σύγχρονη Ευρώπη και τη σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα, τι είδους ταινία θα ήταν αυτή; Θα χρειαζόταν να απασχοληθείτε με την κοινωνική κριτική;

[cc_quote]θα βρεθούμε ο ένας με τα χέρια του στον λαιμό του άλλου[/cc_quote]Νομίζω πως ναι. Ακούστε, πρέπει να παραμένουμε ευαίσθητοι ο ένας προς τον άλλο, πέρα από τους εαυτούς μας. Ξέρετε, στις διάφορες ταινίες που έχω γυρίσει εδώ θα ήταν πολύ εύκολο να είχα απασχοληθεί με τις ευαισθησίες του ενός. Αλλά είναι απαραίτητο να είμαστε ευαίσθητοι με τους άλλους ανθρώπους. Ο πλανήτης μας είναι γεμάτος αλληλοσυνδέσεις. Οφείλουμε να το κάνουμε. Διαφορετικά θα τελειώσει πολύ άσχημα. Θα βρεθούμε ο ένας με τα χέρια του στον λαιμό του άλλου. Πρέπει να συνυπάρξουμε.

Ο κινηματογράφος είναι ένας τρόπος για να εκθέσουμε ορισμένα από αυτά τα ερωτήματα. Ξέρω ότι όταν είχα έρθει στην Ελλάδα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, για να προβάλω το έργο μου, μια φορά όταν ήταν διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου ο Michele Δημόπουλος (τώρα ξέρω ότι είναι ο Δημήτρης Εϊπίδης), υπήρχαν πάντα άνθρωποι που τους άγγιζε πολύ το θέμα της ανεκτικότητας. Είναι σημαντικό για τους καλλιτέχνες, να μην ικανοποιούνται μόνο στη δημιουργία ψυχαγωγίας. Μπορούμε να παράγουμε και διασκέδαση, εντάξει, αλλά πρέπει επίσης να χρησιμοποιούμε τον κινηματογράφο ως μέσο προβληματισμού.

Μεγάλοι κινηματογραφιστές, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων Ευρωπαίων, όπως ο Φελίνι, ή ο Φασμπίντερ, έδειχναν πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για το τι συνέβαινε γύρω τους.

http://www.youtube.com/watch?v=0smt3khgdxE

Γνωρίζουμε ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιόμ Κιπούρ και ενώ υπηρετούσατε ως στρατιώτης, καταγράψατε ένα μεγάλο μέρος του τι συνέβαινε γύρω σας με μια κάμερα σούπερ-8, … ακόμη και μέσα από ένα ελικόπτερο που καταρρίφθηκε από Σύρους. Τι γνώμη έχετε για τη σημερινή κατάσταση στη γειτονική Συρία; Αναγνωρίζετε ομοιότητες μεταξύ του εκεί αυταρχικού καθεστώτος με τις ακροδεξιές ιδεολογικές ομάδες στην Ευρώπη;

Ασφαλώς. Και πρόκειται για ένα σημαντικό ζήτημα. Ένα πολύ σημαντικό ζήτημα …

«Είμαστε όλοι Έλληνες Εβραίοι!», Αλλά είμαστε όλοι Ευρωπαίοι; Πολλοί Έλληνες αισθάνονται ότι η υπόλοιπη Ευρώπη τους βάζει σήμερα στο περιθώριο. Ομοίως, οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου ενημερώθηκαν την περασμένη εβδομάδα από την κ. Άγκελα Μέρκελ ότι προωθείται ένα σχέδιο για μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων. Ανακαλώ επίσης μια δήλωση της κας. Λαγκάρντ, διευθύντριας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σύμφωνα με την οποία δεν μπορεί να υπάρχει συμπόνια για τα παιδιά στην Ελλάδα, όταν υπάρχουν πιο άτυχα παιδιά στη Νιγηρία. Θα μπορούσε αυτό να αποτελεί μια διαφορετική μορφή διακρίσεων, ή ρατσισμού, που με τη σειρά της γεννάει περισσότερο ρατσισμό;

[cc_quote]το αντίβαρο του Φρανσουά Ολάντ είναι μια καλή πρόταση[/cc_quote]Φυσικά. Αυτό έγραψα στο κείμενο για τη Μπιενάλε του Βερολίνου. Μίλησα γι’ αυτά τα ερωτήματα. Η Ελλάδα έχει υποφέρει πολύ. Βίωσε το μακελιό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ύστερα ήρθε ο εμφύλιος. Και αργότερα το στρατιωτικό καθεστώς της δικτατορίας. Και βέβαια η διαφθορά. Είναι σαφές επομένως, ότι υπάρχουν πολλά ζητήματα. Θα ήταν χρήσιμο να τεθούν όλα τα ζητήματα και να γίνει προσπάθεια να διορθωθούν τα πράγματα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει εν μία νυκτί και όταν εφαρμόζεται υπερβολική πίεση, εν μία νυκτί, μπορούν να προκύψουν μόνο τα χειρότερα αποτελέσματα.

Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι το αντίβαρο που εκπροσωπεί ο Φρανσουά Ολάντ απέναντι στη θέση Μέρκελ είναι μια καλή πρόταση. Ελπίζω λοιπόν ότι θα έχει αποτέλεσμα.

κ. Gitai, οι Έλληνες είναι έτοιμοι να ψηφίσουν και πάλι την προσεχή Κυριακή και φαίνεται ότι καλούνται να επιλέξουν μεταξύ της αυστηρής λιτότητας, προκειμένου να παραμείνει η Ελλάδα εντός της ευρωζώνης, ή της επαναδιαπραγμάτευσης της λιτότητας, ή ακόμη και της καθολικής άρνησης του μνημονίου της λιτότητας, αλλά σε αυτή την περίπτωση διακινδυνεύοντας το ευρωπαϊκό μέλλον τους. Έχετε ένα μήνυμα που θα θέλατε να μοιραστείτε με τον ελληνικό λαό;

[cc_quote]ελπίζω ότι οι δυνάμεις που προσπαθούν να επιλέξουν μεταξύ δύο κακών επιλογών, θα μετριαστούν[/cc_quote]Θέλω να είμαι προσεκτικός, δεδομένου ότι προφανώς δεν έχω οικειότητα με την ελληνική πολιτική σκηνή. Νομίζω ότι η μεταπολεμική Ευρώπη, η οποία σταδιακά άρχισε να ανοίγει τα σύνορά της, να εφαρμόζει τα ευρωπαϊκά πρότυπα σχετικά με την οικολογία, τις δημόσιες υπηρεσίες κ.α., έχει και πολύ θετικά στοιχεία.

Δεν πιστεύω ότι η θεραπεία της λιτότητας υπάρχει στην …Αγία Γραφή, ούτε στα βιβλία. Νομίζω ότι θα προέλθει μέσα από γενναία, αλλά μετρημένα βήματα. Ακόμη και οι Αμερικανοί όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την οικονομική κρίση, έκαναν ένεση στις εγχώριες βιομηχανίες αυτοκινήτων με σημαντικά δημόσια κονδύλια για να τις βοηθήσουν, κ.ο.κ. Είμαι βέβαιος ότι η Ευρώπη μπορεί να κάνει ακόμα περισσότερα.

Ελπίζω ότι αυτές οι δυνάμεις που προσπαθούν να επιλέξουν μεταξύ δύο κακών επιλογών, θα μετριαστούν. Κατανοώ τη δυσκολία των ανθρώπων σε μια κατάσταση όπως αυτή στην Ελλάδα. Τείνουν να απορρίπτουν την Ευρώπη και η Ευρώπη οφείλει να είναι ευαίσθητη σε αυτό. Η Ευρώπη πρέπει επίσης να καταβάλει το δικό της μερίδιο ώστε να διατηρήσει τα επιτεύγματά της. Επιστρέφοντας στο ερώτημά σας, δεν έχω μια απλή συμβουλή για το πως θα μπορούσαν να ψηφίσουν οι Έλληνες.

Η αλήθεια στην πολιτική ίσως δεν είναι τόσο ριζοσπαστική, όπως την αντιλαμβανόμαστε. Πάρτε εμάς τους κινηματογραφιστές, για παράδειγμα. Όταν κάνω μια ταινία, θέλω να αποτυπώσω ακριβώς αυτό που θέλω να εκφράσω, με ακρίβεια στη μορφή και στον τόνο του φωτός, του ήχου και της μουσικής. Όλα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στο όραμά μου. Οι μεγάλοι πολιτικοί προσπαθούν πάντα να δημιουργήσουν βιώσιμες καταστάσεις με όραμα και ελπίδα. Αυτό είναι τέχνη από μόνο του και ελπίζω ότι οι εκλογείς θα κατορθώσουν να την εντοπίσουν.

http://www.youtube.com/watch?v=UlSRlCS8dbA

Σχόλια

By | 2017-04-23T22:29:50+00:00 12 Ιούνιος, 2012|
RADIO CHAT