Το Στίγμα

[cc_blockquote_left]Η κοινωνία έχει μάθει στα παιδιά της να χρησιμοποιούν ταμπέλες και ετικέτες σε ότι τους ξενίζει, τους τρομάζει και διαφέρει[/cc_blockquote_left] Σάββατο πρωί, σε ένα από τα πολλά πάρκα της Θεσσαλονίκης, ο Χρήστος με τη μητέρα του βρίσκονται εκεί για να παίξουν όπως κάθε Σάββατο. Λίγο πιο κάτω κάθομαι και συζητώ με μια φίλη. Ενας ηλικιωμένος κάθεται στο δίπλα παγκάκι ώσπου…
– Μαμά , γιατί αυτός τραβάει τα μαλλιά του;
– Ελα εδώ, μη πας κοντά, είναι τρελός και άρρωστος παιδί μου.
Πόσο άρρωστος και τρελός είναι πραγματικά ο ηλικιωμένος κύριος στο δίπλα παγκάκι; Δεν είναι ούτε τρελός, ούτε άρρωστος. Είναι απλά διαφορετικός λόγω μιας ψυχικής του διαταραχής (αυτισμός) και της νοητικής του στέρησης και αυτό το πληρώνει έχοντας λάβει εφ όρου ζωής «Το Στίγμα».

Το στίγμα είναι, λοιπόν, αυτές οι αρνητικές πεποιθήσεις και στάσεις που υιοθετεί μια κοινωνία, οι γνωστές προκαταλήψεις προς αυτούς τους ανθρώπους με αναπηρίες, οι οποίες αποδίδονται σε μια ομάδα κατά κάποιο τρόπο αποκλεισμένη από τις καθημερινές απλές ανθρώπινες σχέσεις.

Η κοινωνία έχει μάθει στα παιδιά της να χρησιμοποιούν ταμπέλες και ετικέτες σε ότι τους ξενίζει, τους τρομάζει και διαφέρει. Τα άτομα αυτά, στα οποία τοποθετούνται οι λεγόμενες ετικέτες δέχονται συνεχώς άδικες διακρίσεις εις βάρος τους και εδώ κι χρόνια.
Δεν είναι αυτοί άνθρωποι; Δεν έχουν ίσα δικαιώματα απέναντι στη ζωή και την κοινωνία; Δεν είναι άξιοι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν; Η πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου δεν αποδέχεται ως ίσες αυτές τις ομάδες και ίσως το πρόβλημα να ξεκινάει από εκεί που ως συνήθως ξεκινούν όλα, την παιδεία. Σε ένα μαθητή τυπικής ανάπτυξης, σε ένα δημόσιο σχολείο δεν του παρέχεται η δυνατότητα να συναναστραφεί με μαθητές ειδικών τάξεων με μειωμένες ικανότητες. Ολο αυτό έχει ως αποτέλεσμα από πολύ μικρές ηλικίες να μαθαίνουν να περιθωριοποιούν και να περιφρονούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Πολλές φορές αυτή η άρνηση και η απόρριψη και η μη σωστή αντιμετώπιση του προβλήματος έρχεται μέσα από την οικογένεια που λόγο φοβίας για τον κοινωνικό στιγματισμό, έλλειψης ενημέρωσης, φόβου για την εικόνα των γονέων, δεν παραδέχονται την διαφορετικότητα του παιδιού.

Δεδομένου συνεχόμενων προσωπικών εμπειριών μπορώ να πω, με απόλυτη σιγουριά, πως τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι η πιο ανθρώπινη «ομάδα» που έχω γνωρίσει, δεν είναι ανίκανα, μας διδάσκουν τον αυθορμητισμό, δείχνουν έντονα τα συναισθήματα τους, χαίρονται με τα μικρά καθημερινά πράγματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα, προκαλούν και σε παροτρύνουν να βοηθάς τους γύρω σου, άλλωστε πολλές φορές υπάρχει αλληλοβοήθεια μεταξύ τους, εμπιστεύονται τους ανθρώπους και ανοίγουν την καρδιά τους περιμένοντας μόνο αγάπη.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις αγκαλιές του Χρήστου, την μεγαλύτερη ευγένεια που συνάντησα ποτέ μου,του Κωνσταντίνου, τα γλυκά και όμορφα λόγια της Βάσως, τα βαμμένα νύχια της Φανής, πάντα ασορτί με τα κοκαλάκια στα μαλλάκια της, το αγαπημένο παιχνίδι του Δημήτρη, τις γνώσεις του Θοδωρή που πάντα μου διάβαζε το ζωδιο μου, τις ζωγραφιές του Θεόφιλου, τα ρεμπέτικα που πάντα κουβαλούσε μαζί του ο Γιάννης και ακούγαμε όλοι μαζί και χορεύαμε τα απογεύματα και πολλά άλλα, μα πιο πολύ εκεί θυμάμαι χαμόγελα, όλα άρχιζαν και τελείωναν με χαμόγελα… Θα μπορούσα όλη τη νύχτα να γράφω για τα θετικά χαρακτηριστικά τους, για τους λόγους που προσωπικά πιστεύω είναι ανώτεροι και πιο πράοι από εμάς.

Δεν υπάρχουν δύο άτομα στο πλανήτη μας που να είναι ολόιδια. Πάντα και παντού θα υπάρχει μία έστω μικρή διαφορά. Καθημερινά γύρω μας συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που άλλοι είναι σε κάτι πιο ικανοί από εμάς και το αντίθετο. Ετσι λοιπόν και αυτοί διαφέρουν, είτε σωματικά, είτε οργανικά είτε ψυχικά, έχουν όμως τις ίδιες ανάγκες, τα ίδια αισθήματα και τα ίδια δικαιώματα με όλους μας.

«Οσο η κοινωνία είναι εχθρική, η απαίτηση θα είναι να αλλάξει αυτή η χώρα, χωρίς να αλλάζει η κοινωνία..»

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την αίσθηση γαλήνης και αγάπης που με περιέλουζε κάθε φορά που έμπαινα στο ίδρυμα, λες και όλες οι έγνοιες μου, οι στεναχώριες και η κούραση κατά ένα μαγικό τρόπο εξαφανίζονταν… Γέμισε η αίθουσα με αγάπη και ζεστασιά, καλύτερο και από το σπίτι σου. Ενα είδος κάθαρσης και για μένα ίσως ένας μικρός παράδεισος. Νιώθω πραγματικά τυχερή, ευλογημένη που βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσο ιδιαίτερους ανθρώπους. Αυτοί ξέρουν από ανθρωπιά, αυτοί ξέρουν από αθωότητα.

Μην απομακρύνεστε, αγαπήστε τους …δείτε με τα μάτια της καρδιάς όπως όταν ήσασταν παιδιά. Άλλωστε «..δεν βλέπει κανείς καθαρά παρά μόνο με τη καρδιά, το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια..».
Κάτι θα ήξερε ο Μικρός Πρίγκιπας… μα και αυτόν τον αγαπήσαμε και ας ήταν από διαφορετικό πλανήτη.

Κωνσταντίνε, Βάσω, Φανή, Θοδωρή, Δημήτρη, Θεόφιλε, Χρήστο, Μαρία, Παναγιώτη, Άννα, Δέσποινα, Γιάννη, Κούλα, Γιώτα, Γιώργο, Αθηνά σίγουρα αφήσατε το «στίγμα» σας στη δική μου ζωή..
ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΩ !!

Σχόλια

By | 2017-04-23T22:31:41+00:00 30 Οκτώβριος, 2011|
RADIO CHAT